Her hak deyene de hemen yol verme,
Nefsin sesi bazen Hakk'ı örter de.
Gönlün aynasını kirliye sürme,
Bir anlık hevesle soldurur seni.
Her kalp taşıyabilseydi sevmenin ağırlığını,
hiçbir vedanın sesi bu kadar derin yankılanmazdı.
Ve herkes sevmeyi bilseydi gerçekten,
aşk bu kadar sessiz ağlamazdı gecelerin içinde.
Çünkü sevgi, her gönle uğrayan bir misafir değil,
“Herkesin yarasını susturdun…
Kendi kalbin kanarken, sesini duyan olmadı.”
Sen, başkalarının gecesine kandil olan kadın,
Ben, o ışığa uzaktan bakan yalnız bir yolcu.
Herkes senden bir parça bahar alıp gitti,
Her şeye rağmen sonumuz aynıysa,
neden kalbimizi birbirine yara yapalım ki…
Zaman zaten alacak bizden en sevdiklerimizi,
bari biz, birbirimizden eksiltmeyelim sevgiyi.
Gel, incitmeyelim birbirimizi,
çünkü hayat zaten kırık bir şiir…
Asırlardır döner durur şu cihânın çarkı,
Nice sultan geldi geçti, kalmadı tahtı tâcı,
Hanlar virân, saraylar hâk oldu; sustu saltanatın narası,
Ey kardeş, son menzilin yine topraktır, unutma.
Nemrut “Ben hükümdarım” dedi, ateşine güvendi,
Bazı insanlar vardır, uzakta olsalar da yakın gelir insana, Bir ömür konuşsan anlatamazsın içindeki suskunluğa. Ne bir elini tutabilirsin ne başını yaslayabilirsin omzuna, Ama her gece adını emanet edersin dualarına.
Sen benim yarım kalmış en güzel hikâyem, Ne silebildiğim bir hatıra ne de vazgeçebildiğim sevdam. Bazen bir ömür beklemek düşermiş insanın payına, Hiç yaşanmamış bir kavuşmanın hasretiyle yanarmış insan.
Bir gün yolun düşerse yüreğimin kıyısına, Hiçbir hesap sormam geçmişin kırık hatırına. Bir çay koyarım, otururuz eski bir akşamın yanına, Belki de anlatamadıklarımız sığar bir bakışın içine.
Gelmesen de bil ki gönlümde yerin hep aynı kalacak, Nice mevsimler geçse de bu hasret içimde yaşayacak. Çünkü bazı sevdalar kavuşmak için değil, ömürlük yaşanacak, İnsan bazen hiç dokunmadığı birini bile bir ömür arayacak.
Hiç Kürt tanıdınız mı siz?
Dağların dilinde yankılanan ezgilerle,
Bir halayın coşkusunda, zılgıtın sesiyle,
Gökyüzüne değen merhametli gönülleriyle.
Hiç Kürt tanıdınız mı siz?
Ana dilde ağıt yakan,
Hırpalama kendini,
Canım yanmaz bu saatten sonra.
Yediğim kurşunların haddi hesabı yok,
Delik deşik gönlüm, binbir yara.
Acımasızlığın, muhabbetinin azlığından.
Seven kıyar mı böyle hunharca?
Hor görme beni ne olur
Nice dertleri bağrıma taş diye bağladım
Yaşımdan çok yaş aldım ben
Bir ömür değil, sanki birkaç ömür yaşadım.
Ne yokluklardan geldim bir bilsen
Hoşça kal…
Yüreğime düşen ayazım.
Biliyorum,
ne sana doyabildim
ne de sana varabildim.
Bir yanım hep eksik kalacak,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!