Kendi kusurunu elde arama
Yük gelirse önce kendinden gelir
Dikeni gül diye dala sarma sen
Acı gelirse yine kendinden gelir
Ne ekersen onu biçer her insan
Kara tohum beyaz başak doğurmaz
Pirimiz bilir elbet, sanma ki bizden gizlenir…
Kimdir mürşit?
Kimdir mürit?
Kimdir Hızır, kimdir sır?
Biliriz biz, aşk kime nasip, hal kime yazı, derman kimin elinde…
Edeptir yolumuz, sadakat dilimiz, dergâhın gölgesinde yitirdik benliğimizi.
kırık dökük bir aynayım
baktığımda parça parça görüyorum bedenimi
hangi parçam senden kopmuş onu bilmiyorum
ama bildiğim tek bir şey var
sen gittin…
Kırık bir testi gibi yüreğim, her yanımdan aşk sızıyor,
Sessiz bir gece gibi içim, karanlıkta seni yazıyor.
Dökülen bir kül gibiyim, savruldukça sana varıyor,
Küllerimden doğan yangın, yine adını anıyor.
Suskun bir dua gibiyim, dudaklarımda gizlenen,
Kırılan bir bardak olsaydı gönül yerine,
Çölde yürüdüm de rastlamadım birine.
Yokuşta yürüdüklerim düzde terk etti beni,
Bir ömür tükettim de yaranamadım birine.
Nice kapılar çaldım, açılmadı yüzüme,
Kırkı ardımızda bıraktık,
Ömrün ellisine vardık;
Artık gönül, heves değil,
Hakikati arar.
Sen ruhunu katacaksan gel,
Ben sana bir ömürlük yol açayım.
Kır kolumu, kanadımı sevgilim,
inan, duymam acısını.
Yeter ki gönlüme dokunma;
orada sen varsın,
bir de senden kalan sızı.
Kıskanırlar Basri’m… kıskanırlar.
Sen yürüdükçe kaderin izinden,
Onlar gölgene takılır da kalırlar.
Bir dağ gibi duruşunun ardında saklı o sır,
Onların yüreğinde fırtına olur, kıskanırlar.
Mecnun misali düşerim yollara,
Adını fısıldarım esen yellere,
Gözyaşım karışsa coşkun sellere,
Her damla içinde ararım seni.
Ferhat olup delerim sarp dağları,
Hasretinle aşarım uzun yolları,
Bir garip meczubum, adını dilime dolamış;
Diyar diyar dolaşıp seni arayan,
Issız limanlarda, çaresiz anlarda
Kırık gönüllerde izini süren bir meczup.
Yağmura sığınmış, rüzgâra karışmış,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!