Meğer insanın gurbeti bir şehir değilmiş Anne,
Büyüdükçe anladım;
Kimi doğduğu evde yabancı,
Kimi sevdiğinin yanında kimsesizmiş.
Ben çocukluğumu eski bir sandıkta unuttum Anne,
Öyle sevelim ki biz birbirimizi,
Kalplerimiz aynı duada buluşsun,
Hz. Mevlânâ gönlünden geçirsin uzaktan,
“İşte aşkı hakikate taşıyanlar bunlar” desin.
Güneşin doğduğu topraklarda kök salan
Fırat’ın, Dicle’nin sesiyle büyüyen
Tarihimin izinde yürüyen, efsanelere adını yazan
Ben Mezopotamya erkeğiyim
Milyon kere sen…
Milyon kere “iyi ki…”
Ve ben hâlâ aynı yerde,
Seni sevmelerin kıyısındayım…
Neyin ikramısın bilmiyorum;
Seni sevmek, Musa’nın asasına tutunup denizi yarmak değil;
o denizin ortasında, boğulmayı göze alıp sana yürümektir.
Ben sende bir yüz değil,
yüzünün ardına saklanan kaderin sesini sevdim.
Bir bakışının gölgesi bile
gecelerimin en uzun duasına dönüştü.
Yaralı bir at ayağı misali,
Nalsız kaldı sana yürüyen sevdam.
Her adımım içime biraz daha battı,
Sana varamadıkça canım acıdı.
Yollar değil,
Nasıl bir şey biliyor musun...
Var ama yok gibi.
Dokunacak kadar yakın, sarılacak kadar uzak gibi.
Her gün hissetmek ama bir ömür söyleyememek gibi.
İçinde büyüyen sessiz bir duaya dönüşmek gibi.
Vazgeçemediğin hâlde beklemeyi öğrenmek gibi.
Kusurum vardı elbet,
Ama sevgimde pazarlık yoktu.
Adını her andığımda
Bir kapı aralandı içimde,
Sanki kalbim secdeye vardı usulca.
Beklemek dedim adına,
Haberim yok zamandan, günden bihaberim hâkim bey,
Saatler değil, içimdeki suskunluk ilerliyor ağır ağır.
Hâlden anlamayana ne anlatayım, dilim yorgun, sözüm yarım,
Kalbim aylardır ritmini değil, kaderini sayıyor sanki.
Bir vakitler ateşti içim, şimdi külüme üşürüm,
Ne çok ister insan bu dünyada,
Bir yudum huzur, bir parça sevda…
Ama ben öyle büyük şeyler dilemedim hiç,
Sadece seni…
Ve bak, Rabbim dualarımı kabul etmiş.
Seni yaratmış,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!