Evvel zaman içinde vardım düşler ülkesine,
Bindim karıncanın üzerine, çıktık dağın en zirvesine.
Efrasiyab'ın sarayında baykuş nöbet tutuyor,
Çıkmış kocaman kitap üzerine, bana silgi sallar.
Süt kazanına düştüm, bir derviş göbek atıyor,
Bir kez gönül kırdın ise,
Yoktur sana bir kelâmım.
Derviş zanna aldanmaz,
Bil, Hünkâr’dır sığınağım.
Gözyaşım taşkın oldu,
Bandım pekmeze somun ekmek,
Üzerime damlar kara kara benek.
İndim göze dibine, arılar balı arar.
Silmeye kalmadı su, ağzım yanar.
Keskin akıl küpüne baht olur mu?
Gün karaya dönse bile
Gönlüm onda gördü beyaz
Her eşyaya baksam gözle
Tenim senden ister niyaz
Bir batımda geçti ömrüm
Nice kıssalarda söyledik
geriye ne kaldı bizden artan
ömür defterinde kaybolduk
biri bizi anar bizden gayri
Vefayı yolda gördük
Heybem koşar bana doğru,
Yok içinde âdem süsü.
Biraz mahcup, çok çekingen,
Acep şimdi yol bezirgân?
Aç kapıyı, ne durursun?
Ömür, boş bir sepetle girdi eve.
Salondaki masanın üzerine bıraktı.
Şaşkındı eşi;
Aşure ayı gelmiş,
ev halkı erzak bekliyordu.
Özüm bana bir gül bahar,
Sorsam diken neye benzer?
Az dokunsam, batsa tene,
Benim gönlüm seni arar.
Gördüm çokça hep divane,
Bakır altın olmaz sanma
niceleri uğraştı durdu
aklım yeter diyen
tencereye kaplama çaldı
Attığın her adım
Bir sızı saplandı sessizce yüreğime,
Baktım sayfalar arasına günlüğüm.
Kurduğum camdan köşkün bahçesine,
İçimden bir çekirge sıçradı yüzüme.
Açsam örtümü, kim görür yükümü?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!