Camdan Köşk Şiiri - Aykut Kınay

Bir sızı saplandı sessizce yüreğime,
Baktım sayfalar arasına günlüğüm.
Kurduğum camdan köşkün bahçesine,
İçimden bir çekirge sıçradı yüzüme.

Açsam örtümü, kim görür yükümü?
Araladığım o küçük pencere altında
Eli kirli bir dostta düğümlenir dilim,
Temizledim aynamın puslu yüzeyini.

Biraz sana, hep bana yansam bugün,
Gölgeler vadisinin ıssız derinliğinde.
Kendi portremin önünde renksizliğin,
İçten içe kırılan sayfalarımı dinlerim.

Bir ses değil, yankısı yürüdü içimde,
Sessizliğim çatladı duvar diplerinde.
Çekirgelerin çevrelediği haykırışları,
Kınayî der: “Keskin bıçak kınına yar.”