Camdan Kapılar Şiiri - Faruk Güney

Faruk Güney
63

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Camdan Kapılar

Koşarak parçalıyorum
camdan kapıları
Çerçeveleri,
umutsuzluğun mahsulü
Her geçişimde, kendimden
bir parça bırakıyorum
Yerdekiler, ben miyim?
Yoksa cam mı?
Seçemiyorum
Sonsuzluğa,
ışığa giden bir yoldayım
Saçlarım
boğuluyor aydınlığa,
ağır ağır ağarıyor
Vücudumda
geçmiş kapıların
yaraları sancıyor
Çırılçıplaktım,
kesik izlerimden
kıyafetler yaptım
Dik duruşlular,
oldukları yerde dursunlar
Ben, durduğumda da
kontraposttum
Artık silüeti asil bir atım,
delice koşuyorum
O denli yoruldum,
yorgunlukla yoğruldum
Alın terimin,
göz yaşımın
bir senteziyim
Troya erlerinin
mağrurluğunu
taşır kalbim
Bu, asrın sireniyle uyanacağım
bir rüya değil;
Mezopotamya ağıtlarının,
beyazlarımı geberttiği
bir kabus
Kodlanmış alışkanlıklarımın
hepsiyle kavgalıyım
Zira onları kavrayacak
zamana sahip değildim
Sığınacak yerim kalmadı,
koşmak, bundandır tercihim
Pişmanlıklarım,
nüksederler sırasızca
O an kafamı çeviririm,
korkaklar ormanına
Tanıdık simalar,
ne de riyakarlar
Kimisi sırıtır,
kimisi ağlar
Umarım kökleri kurur,
hepsi solar
Cevapsız sorulardır
beni dinç tutanlar

Faruk Güney
Kayıt Tarihi : 9.8.2019 03:42:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Faruk Güney