Boş Sepet Şiiri - Aykut Kınay

Ömür, boş bir sepetle girdi eve.
Salondaki masanın üzerine bıraktı.
Şaşkındı eşi;
Aşure ayı gelmiş,
ev halkı erzak bekliyordu.

Günler birbirini kovaladı.
Sepet ise hep süs çiçeğinin yanında
duruyordu.
Adeta evin bir ferdi olmuştu;
boşluğu usulca biriktiriyordu.

Gel zaman, git zaman...
Bir gün ince bir ses duyuldu odada:
“İndir paşam, beni indir;
çıktım erik dalına,
düştü dilim dışarıya.”

Ve bir an havaya uçuştu perdeler.
Şaşkın bakışlarla bakarken herkes birbirine,
Sepet
asma yaprağıyla dolmuştu.

Tamam, düzeltiyorum;
o masa ceviz ağacıydı.
Bıraktım kurutmaya,