Aşk Eylül 1 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Belki de özlemek:
Yanında olmayan birinin
hayatına hâlâ anlam katabilmesidir...
Aşk

Eylülün Anlamı
Eylül geldiğinde
çınarlar yapraklarını bırakmaya başladı.
Her düşen yaprak
sanki sessizce soruyordu:
“Bunca güzellik
neden geçiyor?”
Ben cevabı sende buldum.
Çünkü insan
her şeyin kalıcı olmasını isteyerek değil,
geçici olduğunu bilerek
daha derinden sever.
Bir yaprak avucuma düştü bugün.
Sarıydı, kırılgandı,
ama üzerinde koca bir yazın izi vardı.
Ona bakarken seni düşündüm.
Belki de özlemek budur:
Yanında olmayan birinin
hayatına hâlâ anlam katabilmesi...
Çınarların altında
tek başıma yürürken
seninle konuşmadım bugün;
sadece seni düşündüm.
Ve anladım ki
sevgi, bir insanı yanında tutmak değil,
uzaktayken bile
kalbinde onun için
bir anlam taşıyabilmektir.
Eylül akşamları
gittikçe serinliyor.
Yapraklar çoğalıyor yerde,
gökyüzü biraz daha erken kararıyor.
Ben ise seni
her zamankinden daha çok özlüyorum.
Ama bu özlem
beni eksiltmiyor.
Aksine,
seni sevmiş olmanın
hayatıma bıraktığı anlamı
her gün biraz daha büyütüyor.
Belki bir gün
aynı çınarın altında
yeniden karşılaşacağız.
Belki hiçbir şey
eskisi gibi olmayacak.
Zaten hayatın güzelliği de burada:
Hiçbir şey aynı kalmaz;
ama bazı sevgiler
değiştikçe derinleşir.
O gün geldiğinde
sana şunu söylemek istiyorum:
“Ben seni
yanımdayken değil yalnızca,
yokluğunda da sevdim.
Çünkü sen,
hayatımın bir parçası olmaktan öte,
ona verdiğim anlamın
en güzel tarafıydın.”
Eylül geçecek.
Sonbahar bitecek.
Çınarlar yeniden yeşerecek.
Fakat senin için içimde taşıdığım sevgi
bir mevsime bağlı değil.
Çünkü bazı insanlar
hayatımıza bir mevsim gibi girer;
bazılarıysa
hayatımıza neden devam ettiğimizi
hatırlatır.
Sen,
benim içimde kalan
o güzel anlamdın.
Aşk

Eylül böyle işte:
Giden her şeyin ardından
kalana bakmayı öğretir.
Yaprak düşer,
dal kalır.
Akşam geçer,
gölge kalır.
Sen uzakta kalırsın,
benim içimde
sana ayrılmış bir yer kalır.
Aşk

Eylül geçecek.
Yağmur yağacak.
Çınar yapraklarını dökecek.
Sonra bahar gelecek.
Ama ben biliyorum:
Bazı aşklar baharı beklemez;
bir sonbahar akşamında
kalbin içine düşer
ve orada
mevsimsiz yaşar.
Aşk

Akşam çöktü.
Çınarın dalları
karanlığa karıştı.
Ben hâlâ oradaydım.
Seni beklediğim için değil;
seni sevmiş olmanın
insanın içinde bıraktığı
o sıcak, sessiz yerden
ayrılmak istemediğim için.
Aşk

Bazı insanlar
unutulması gereken bir geçmiş değil,
kalpte korunması gereken
güzel bir hatıradır.
Aşk

Eylülün Çınarları
Eylül akşamıydı;
çınarın gölgesi
yavaşça uzuyordu toprağa.
Bir yaprak düştü.
Ardından bir tane daha...
Her düşüşte
sanki senden biraz daha
uzaklaşıyordu dünya.
Çınarın altında durdum;
rüzgâr saçlarıma dokundu,
senin ellerini hatırladım.
Ne tuhaf...
İnsan bazen
bir rüzgârda bir yüzü,
bir yaprakta bir ömrü,
bir sonbaharda
bütün bir sevgiyi buluyor.
Sen uzaktasın.
Ama bu çınarın gölgesinde
hâlâ yanımdasın sanki.
Şu eski bankta
bir zamanlar oturduğumuz akşamı
hatırlıyorum.
Sen konuşuyordun,
ben seni dinliyordum.
Dünya küçülmüş,
yalnızca sesin kalmıştı.
Şimdi aynı yerde
yalnızca yapraklar konuşuyor.
Çınar susuyor.
Ben susuyorum.
Ama içimde
sana ulaşmayan
uzun bir cümle büyüyor.
Eylül...
İnsan neden
en çok sevdiğini
sonbaharda özlüyor?
Belki çünkü
ağaçlar yapraklarını bırakırken
kalbimiz de
sakladığı şeyleri
birer birer ortaya çıkarıyor.
Bir yaprak daha düştü.
Onu yerden aldım.
Sarıydı.
Avucumda
küçük bir sonbahar taşıdım
ve seni düşündüm.
Seni unutmak istemiyorum.
Çünkü bazı insanlar
unutulması gereken bir geçmiş değil,
kalpte korunması gereken
güzel bir hatıradır.
Akşam çöktü.
Çınarın dalları
karanlığa karıştı.
Ben hâlâ oradaydım.
Seni beklediğim için değil;
seni sevmiş olmanın
insanın içinde bıraktığı
o sıcak, sessiz yerden
ayrılmak istemediğim için.
Eylül geçecek.
Yağmur yağacak.
Çınar yapraklarını dökecek.
Sonra bahar gelecek.
Ama ben biliyorum:
Bazı aşklar baharı beklemez;
bir sonbahar akşamında
kalbin içine düşer
ve orada
mevsimsiz yaşar.
Aşk

Ne tuhaf...
İnsan bazen
bir rüzgârda bir yüzü,
bir yaprakta bir ömrü,
bir sonbaharda
bütün bir sevgiyi buluyor.
Sen uzaktasın.
Ama bu çınarın gölgesinde
hâlâ yanımdasın sanki.
Şu eski bankta
bir zamanlar oturduğumuz akşamı
hatırlıyorum.
Sen konuşuyordun,
ben seni dinliyordum.
Dünya küçülmüş,
yalnızca sesin kalmıştı.
Şimdi aynı yerde
yalnızca yapraklar konuşuyor.
Çınar susuyor.
Ben susuyorum.
Ama içimde
sana ulaşmayan
uzun bir cümle büyüyor.
Eylül...
Aşk

Belki aşk,
iki insanın aynı gökyüzüne
bakması değildir yalnızca;
aynı özlemi
iki ayrı kalpte
sessizce taşıyabilmesidir.
Çınarın altında
seni beklemiyorum artık.
Seni,
beklemenin ötesinde
seviyorum.
Çünkü beklemek
bir günün gelmesini ister;
sevmekse
gelmese bile
kalbinde ışığı söndürmemektir.
Aşk

Eylül Çınarının Altında
Eylül, çınarın dallarına
altın bir akşam bıraktı;
rüzgâr, sararmış yapraklarda
senin adını aradı.
Bir yaprak düştü önüme,
elimde uzun bir yazın
son sıcaklığı kaldı.
Seni düşündüm;
uzaklık, o anda
bir mevsim kadar derindi.
Çınar susuyordu.
Ben de sustum.
Çünkü bazı özlemler
söze değdiğinde küçülür;
sessizlikte büyür,
kök salar insanın içine.
Gözlerin geldi aklıma—
sonbaharın içindeki
unutulmuş bir güneş gibi.
Bir an gökyüzü ısındı,
sonra yeniden serinledi dünya.
Eylül böyle işte:
Giden her şeyin ardından
kalana bakmayı öğretir.
Yaprak düşer,
dal kalır.
Akşam geçer,
gölge kalır.
Sen uzakta kalırsın,
benim içimde
sana ayrılmış bir yer kalır.
Belki aşk,
iki insanın aynı gökyüzüne
bakması değildir yalnızca;
aynı özlemi
iki ayrı kalpte
sessizce taşıyabilmesidir.
Çınarın altında
seni beklemiyorum artık.
Seni,
beklemenin ötesinde
seviyorum.
Çünkü beklemek
bir günün gelmesini ister;
sevmekse
gelmese bile
kalbinde ışığı söndürmemektir.
Eylül geceye dönerken
çınarın son yapraklarından biri
omzuma kondu.
Onu kaldırmadım.
Bıraktım kalsın.
Belki de bazı hatıralar
taşınmaz;
insanın üzerinde
sessizce yaşar.
Ve ben,
bu sonbaharın içinde
seni böyle taşıyorum:
Bir çınarın kökleri kadar derin,
bir yaprağın düşüşü kadar sessiz,
Eylül kadar hüzünlü,
ama ilkbaharı bekleyen
bir sevgi kadar umutlu.
Aşk