Bir zamanlar adın, kalbimde açan bir bahardı,
Şimdi her harfi içimde kırılan bir cam parçası.
Sevgiyle ördüğüm düşleri,
İhanetin sessiz elleri dağıttı.
Ben Bilemedim Sevmeyi
Bir gün çıktım yola,
elimde sana söyleyemediğim cümleler,
ceplerimde yarım kalmış umutlar vardı.
Senin gözlerine vardığımda...
Ben bir kadınım—
içimde sabahın ilk ışığı,
henüz uyanmamış umutların yumuşak nefesi.
Ben bir kadınım—
hasretim derin, deniz gibi,
Ben bir kadınım.
Adımın ne olduğu önemli değil; çünkü ben, kendi adını kendi yazanlardanım.
Sabahları güneşle pazarlık yapmam,
o doğar, ben de kalkarım.
Yorgunlukla anlaşmam yoktur benim,
Ben anlatıyorum şimdi…
Sesim biraz kısık...
biraz kırık,...
ama sanki hâlâ sana sesleniyor içimde bir yerlerde...
Bir türkü gibi başladı bizim hikâyemiz...
Bir gün öğrendim ...
bazı adamlar...
“iyi misin?” diye sorarken bile...
cevabı duymayı beklemiyormuş...
Bunu sana anlatayım....
Kalp kırılır derlerdi...
Meğer sesi dışarıdan değil,
İçeriden duyulurmuş.
Ben sana güvendim...
Bir adamı sevdim ...
diye başladım kendi kendime anlatmaya...
Öyle sessiz...
öyle derinden ki…
Sanki kalbim ilk kez kendi dilini bulmuştu onda...
Bir adamı sevdim...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!