Ne bayram kaldı eski bayram,
Ne Babalar Günü,
Ne de sabahlar o eski sevinçle uyanır.
Kapı çalacak sanırım bazen,
Bir ses duyacağım uzaktan;
Uzun bir yoldu yürüdüğüm,
Kimi zaman yağmurlu...
kimi zaman sessiz...
Omuzlarımda eski kırgınlıkların ağırlığı...
Gidişimi bir kapı sesi sanma...
ben bu evden kalbimi sökerek çıkıyorum...
Arkamda bıraktığım şey birkaç anı değil...
geceleri uykundan çalacak bir ömür bırakıyorum sana...
Çünkü insan en çok...
Bir zamanlar adın, kalbimde açan bir bahardı,
Şimdi her harfi içimde kırılan bir cam parçası.
Sevgiyle ördüğüm düşleri,
İhanetin sessiz elleri dağıttı.
Ben Bilemedim Sevmeyi
Bir gün çıktım yola,
elimde sana söyleyemediğim cümleler,
ceplerimde yarım kalmış umutlar vardı.
Senin gözlerine vardığımda...
Ben bir kadınım—
içimde sabahın ilk ışığı,
henüz uyanmamış umutların yumuşak nefesi.
Ben bir kadınım—
hasretim derin, deniz gibi,
Ben bir kadınım.
Adımın ne olduğu önemli değil; çünkü ben, kendi adını kendi yazanlardanım.
Sabahları güneşle pazarlık yapmam,
o doğar, ben de kalkarım.
Yorgunlukla anlaşmam yoktur benim,
Ben anlatıyorum şimdi…
Sesim biraz kısık...
biraz kırık,...
ama sanki hâlâ sana sesleniyor içimde bir yerlerde...
Bir türkü gibi başladı bizim hikâyemiz...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!