Bir gün öğrendim ...
bazı adamlar...
“iyi misin?” diye sorarken bile...
cevabı duymayı beklemiyormuş...
Bunu sana anlatayım....
Kalp kırılır derlerdi...
Meğer sesi dışarıdan değil,
İçeriden duyulurmuş.
Ben sana güvendim...
Bir adamı sevdim ...
diye başladım kendi kendime anlatmaya...
Öyle sessiz...
öyle derinden ki…
Sanki kalbim ilk kez kendi dilini bulmuştu onda...
Bir adamı sevdim...
Geceydi...
Hem de insanın içine işleyen cinsten bir gece....
Sokak lambaları yorgundu...
Gökyüzü susuyordu...
Bir pencerenin ardında bir kadın ağlıyor...
Bir başka evde kahkahalar yükseliyordu...
“Bırak git…” dedim içimden...
güneş vururken yüzüme...
“Uzak dur…” diye bağırdım...
Neden çıktın yine karşıma...
Gece, içime çöken bir gölge gibi ağır.
Sanki her yıldız, bana bakıp susuyor.
Ben konuşuyorum oysa…
içimden,
kendime,
geçmişime...
Sen Geçe de..
Ben karanlığın ortası diyeyim..
Oturup aynanın karşısına...
yüzümdeki yorgunluğa baktım uzun uzun...
Gözlerimdeki o tanıdık kırıklığı gizlemek ister gibi..
Niyetiniz kaderiniz olsun..
Ben niyetimi ateşten ördüm...
suskunluğun taş duvarlarına çarptım....
Bir kadın olarak yürüdüm...
Karanlık gecelerin içinden...
Hemde adımı unutturmaya çalışan rüzgârlara karşı....
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!