Bazen bir şeyi düzeltmek istersin,
iki elinle tutup dağılmasın diye.
Kırılan yerini arar,
eksik parçalarını sessizce birleştirmeye çalışırsın.
Çünkü seversin.
Herkes dürüst olduğunu söylüyor,
ama gerçeklerin yüzüne bakmak başka şey.
Ağır geliyor bazı aynalar;
insan bazen yalanı değil,
eksik kalan gerçeği seçiyor.
Bazen bir çarşının kenarında oturuyorum,
kalabalığın içinden geçip giden hayatları seyrediyorum.
Kimse beni tanımıyor,
ben de kimseyi tanımıyorum aslında.
Ama yüzlerine bakıyorum uzun uzun,
Akşam üstü şehrin omzuna çökmüş ağır bir yorgunluktu...
Geceye çok yakın..
Sokak lambaları titriyordu...
sanki onlar da kalmakla gitmek arasında kararsızdı...
Benim gibi... !
Seni sevdim ..
sevdim be Adam
tıpkı sabahı sevdiğim gibi..
içimde öfke büyüdü yönünü şaşırmış bir fırtına gibi,
her şeye dokundu ama hiçbir şeyi iyileştirmedi...
Hayal kırıklığı dilimde ağır bir yük gibiydi,
Kalpten Düşenin Mezarı Olmaz...
Seven insan, bir zamanlar
sevdiği insanı
dualarının en güzel yerine koymuştu.
Bir karınca gördüm dün,
ömrümde ilk defa bir karıncaya
bu kadar uzun baktım.
Elimde taşıdığı ekmek kırıntısı vardı,
Bir zamanlar ...
aşkı avuçlarında taşıdı kadın..
Bir çiçeği ...
kırmadan sever gibi...
Bir kuşu ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!