Kalemi aldım yine kelime .
Hayal dünyama kaçıp...
içimdeki biriken kelimeleri atmaya aldım defterimi...
Aklıma gelen bir hikaye ..
Bunun adı biraz aşk...
Sabah...
ince bir tül gibi şehrin üzerine serilmişti...
Güneş...
pencerenin kenarında duran yalnızlığıma dokunuyor...
çayın buğusunda ...
yüzünü bilmediğim bir adam yükseliyordu...
Ruhuma dokundun...
Sanki yıllardır susan bir bahar,
adını fısıldayınca yeniden çiçek açtı.
İçimde unuttuğum bütün umutlar,
Ben sana aşkin huzuruyla geldim...
sen bana koskocaman savaş bıraktın...
Ben kalbimi avuçlarına koydum...
sen o kalbi yere atıp
üzerinden geçtin...
Şimdi benden af bekleme...
Gecenin ağırlığını omzuma alıp çıktım yola,
İçimde ağır bir özlem, susmayan bir sızıyla… haykırıyorum kimse duymuyor...
Adını rüzgâra sordum, cevap vermedi,
Yıldızlara baktım, hepsi senden kaçtı sanki...
Aşk dedikleri bu muydu?
bilmem, bilmem...
Seni sevdim be adam...
Tıpkı sabahı sevdiğim gibi...
Göz kapaklarımda sen..
Uyandıkça eksildi...
İçimde öfke büyüdü...
Yönünü şaşırmış bir fırtına...
Sen benim neyimsin?
Gece yarısı tavana dikilen gözlerimde,
saatlerin ağır ağır yürüdüğü o uzun vakitlerde,
kaçıp giden uykularım mısın sen?
Bir hikaye gibi başlasın her şey...
hani o geri dönülmez yollara sapılan...
yağmurlu ve karanlık gecelerden biri gibi...
İçimde kopan fırtınayı...
yüreğimdeki o derin sızıyı ...
nakış nakış işleyeyim mısralara...
Yağmur ince ince düşerken omuzlarıma...
Gözlerimi kaldırdım gri gökyüzüne...
Sanki cevap verecekmiş gibi sustu rüzgâr...
Ve dudaklarımdan döküldü o kırılmış soğuk cümleler..
“Nasılsın… sen iyi misin?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!