...Sana yapılan, yapanın kaderine yazılsın...
Ne Adil bir cümle...
Bir yerde okumuştum,
kim yazdığını, hangi şiirde, nerede,
hatırlamıyorum ama
o cümle her şeyi anlatıyor.
Uyandım mi ?
Hayal mı ?
gerçek mi ?
saatin sesi , (tik tak tik tak)
kalbimin kırık ritmine karışıyor.
Gecenin yarısı ...
Seninle ilk tanıştığım günü hatırlamıyorum...
Tuhaf olan şu ki,
seni kaybettiğim günü de hatırlamıyorum...
İkisi arasında bir yerde
İnsan, bazen tanımadan hüküm verir.
Bir bakışa, bir söze, bir söylentiye sığdırır koskoca bir hayatı.
Oysa önyargı, en çok da tanışma ihtimalini öldürür.
Bir kalbi dinlemeden susturur,
bir hikâyeyi başlamadan bitirir.
Gece omzuma düşmüş bir kuştu,
kanadında eski yaraların sesi.
Saatlerce yürüdüm ormanda,
ağaçlar sustu, ben konuştum kendi içimle.
“Ey hayat,” dedim,
Ben sana bunu hiç böyle anlatmak istemezdim...
Ama başka çarem yok...
Aldım yine ellime günlüğümü,
Gözlerim dolu dolu ...
Sana yazıyorum..
Okumaya ağını bile bile..
Uyandım mi ?
Hayal mı ?
gerçek mi ?
saatin sesi , (tik tak tik tak)
kalbimin kırık ritmine karışıyor.
Gecenin yarısı ...
Bir gece daha çöktü omuzlarıma...
duvarlar sessiz...
saatler dilsiz…
Ben yine kendi içimde kayboldum...
adımı çağıran kimse yok bu evde...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!