Bin Parça Şiiri - Arzu Uschi

Kalp kırılır derlerdi...

Meğer sesi dışarıdan değil,
İçeriden duyulurmuş.

Ben sana güvendim...
Güvendim...
Bir çocuğun gökyüzüne baktığı gibi,
Temiz,
hesapsız,
korkusuz...

Güvenerek sevdim...

Ben seni sevdim...
Bir ömrü tek bir yüreğe sığdıracak kadar.

Sense...
Değer veriyormuş gibi baktın gözlerime,
En güzel sözleri söyledin..
Sonra o sözlerin gölgesinde
Yerden yere vurdun beni...

Kırdın...
Öyle bir kırdın ki,
Bin parça oldu kalbim...
Her parçasında ayrı bir umut,
Ayrı bir hayal,
Ayrı bir "belki" kaldı...

Şimdi topluyorum kendimi,
Ama eksik her parçam Senin bıraktığın yerde duruyor...
Çünkü bazı yaralar kanamaz...
Kanmaz..
Sadece her nefeste yeniden açılır...

Sen belki unuttun,
Belki hiçbir zaman gerçekten sevmedin...
Ama ben,
Sana verdiğim sevgiyi
Kendimden eksilterek verdim...

Ve en çok da buna yanıyorum...

İnsan...
Düşmanından değil...
"Güvendim."!! dediği kişiden incinirmiş...
Çünkü kalbi kıran,
Onu elinde tutan olur...

Ben sana kalbimi emanet etmiştim...
Sense onu sadece kırmadın..
Paramparça edip,
Arkana bile bakmadan gittin...

Gittin.... Arkana bakmadan