Gurbette büyüdük biz,
Yabancı sokaklarda eskittik ömrümüzü.
Ama yüreğimiz,
Hep aynı toprağın yolunu bildi.
Bir gün...
sessiz bir ormanın içinde yürüyordum....
Ağaçlar göğe uzanıyor...
rüzgâr yaprakların arasında usulca dolaşıyordu....
Toprak ıslaktı...
sanki benden önce de biri gelip...
Vicdanın Mahşeri
Vicdanın Mahşeri
Kimin Hikâyesinde Kötü Birisin?
Bir gün herkes
iyi biri olduğuna inanarak ölecek.
Kayalıklara oturdum, akşam suya eğildi,
Yalova sahili içimde eski bir yara gibi serildi.
Dalgalar kıyıya değil, sanki bana vuruyordu,
Her gelişinde geçmişten bir hesabı soruyordu.
Ben o eski masallardan gelen kadınım,
külüyle konuşan ateşten,
geceyi omzunda taşıyan ay ışığından.
Bir zamanlar susarak ağlayan,
şimdi sözleriyle dağları yıkmayi bilen kadınım.
Yine sarıldım yastığıma bu gece.
Sana sarılır gibi değil...
çünkü hiçbir kumaş
bir insanın yokluğunu örtemiyor.
Beni dinleyin!
Bu defa gerçekten dinleyin beni.
Çünkü ben konuşmuyorum artık,
içimde yıllardır susturduğum
bir enkaz bağırıyor.
Yutkunuyorum....
Söyleyemediğim ne varsa
boğazımda bir düğüm gibi büyüyor.
Her gece biraz daha.
Her sustuğumda biraz daha.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!