Hissettiğim gün senin varlığını
Bir adım önde başladım hayata
Sen benim erkenden çıktığım yol
Benim huzurum nefes alışım
Varlığına her gün şükür ettiğim
Bir papatya dalı alalım
son yaprağını koparmayalım
Dalında kalsın
Hani malum sonu bilmeyelim
seviyor sevmiyor
Bizim sevgimiz de arafta kalsın
Her şeyi anladım da..
Hiç mi gelmedim aklına?
Hiç şiir okumadın mı sonra
Ya da hiç mi türkü dinlemedin?
Sen beni nasıl unuttun, söyle…
İnsan kendine küser mi
Küsüyor azizim, küsüyor
Yaşaması gerekirken dünyanın
Yükünü sırtına aldığı için
Sevdim işte öyle seni
Nasıl oldu neden di bilmiyorum
Yanımda olmayışını sevdim
Sanırım herseyden habersiz oluşunu
Bir dost gibi gelişini sevdim
Sen bilmezsin sevdiğim
Sen bilmezsin
Geceme sesinin nasıl dolduğunu
kanter içinde uyanıp
Nefesim kesilip boğulduğumu
Takvimler bir buçuk yılı gösteriyor anne,
Zamanın bu kadar keskin,
Ve bu kadar acımasız olacağını bilmezdim.
Sen gittiğin gün sadece bir vedayı değil,
En güvenli sığınağımı,
Yani çocukluğumu da yanına alıp gittin.
Sen düşüyordun aklıma
en karanlık zamanlarda,
gecenin bile sus pus olduğu
o uykusuz anlarda.
Bir sigara yakar gibi
Sen gideli…
Huyum değişti.
Olur olmadık şeylere küsüyorum artık.
Durduk yere… ağlama krizlerim tutuyor.
Ama biliyor musun?
Aslında hiç de durduk yere değil o gözyaşlarım…
Baban ölür onunla sende ölürsün
Senden bir parçada toprağa gömülür
okadar çaresiz kimsesiz kalırsın ki
Gözyaşların senden bağımsız
yağmur olur gözlerinden dökülür
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!