Kul olmanın aczi ile huzuruna geldim
Allah’ım,
yüküm ağır,
Bildiğimi sandığım her şey
Senin huzurunda hep eksik
Dokunmadan sevmenin adı sendin
Her özlediğimde uzak ta olsanda
Hayaline dokunarak acıtarak canımı
Canım çıkarcasına sarılmanın adı sendin
İçimde sana dair bir umut vardı
Birgün anlarsın sevgili
Kelimeler kifayetsiz kaldığında
Heryerde benden bir iz aradığında
Neyseler içinde pişman olduğunda
Bir umut kırıntısı aradığında
Anlarsın
Yokluğunun 1.günü
Yüreğimin acıdan çatladığı gün
Beni sensiz çaresiz bıraktığın o gün
Seninle birlikte herşeyimi kaybettiğim
Kalbimin yokluğundan öldüğü o gün
Anne olmak bu hayatta başardığım
En tatlı mücadelem
Gecenin sessizliğinde uykusuz gözlerimle
Bir gülüşüne bin ömür ekledim ben
Minik bir adımın yankısı içimde
Çok karışığım son zamanlarda
Aklım ile Yüreğimin arasında
Araftayım
Sen yokken anladım
Aslında nasılmış
Yalnızlığım
Arafın Eşiğinde
Kalakaldım bir kapı önünde
Hani Araf dedikleri o yerde
Ne içeri buyur edildim
Ne de dönüp gidecek kadar vazgeçebildim
Asuman’ın nazlı çiçeği
Sabahı beklemeyen, geceye vurgun bir melodi
Çalar durur ruhumda ansızın
Rüzgar getirir yüreğimin en derin yerine
Bir gölge düştü dilinden toprağa,
Ektiğin her kelime şimdi bin yara.
Gönül köprülerini yıktığın o ana,
Bak da dönüp ardına, yaptığından utan.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!