Nasılsın?" dedi, gözlerime bakarak,
Sesi bir rüzgâr gibi değdi tenime.
Oysa ben, bin umudu sessizce yakarak,
Sığındım o anın dilsiz gölgesine.
Üstüme dünyanın duvarları çökmüş,
Öyle yorgun oluyorum bazen
Sanki bütün dünyanın yükünü taşıyor gibiyim
Bazen de
Kendi kalbimi bile kaldıramıyorum
Ey benim zamanla
herşeyini kaybeden gençliğim
Söyle şimdi hangi zaman dilimi
Geri getirebilir yaşayamadığın
Hayallerimi
Bir şiir olmak isterdim
Hece hece beni yazdığın
En sevdiğin kitap olmak isterdim
Sayfa sayfa okudugun
Sigaran olmak isterdim
denizin gökyüzü mavisine olan düşkünlüğü gibi
Sana olan düşkünlüğüm de
Öyle derin öyle asice
Sahildeyim en sevdiğim yerde
Ama Sen yoksun iyi değilim
Ne zaman sorsalar bana
hep iyiyim diyorum
Oysaki yüreğimin olmayan kemikleri paramparça ..
Gelsen koysam başımı omzuna
Saatlerce ağlarım hıçkıra hıçkıra
Anlıyormusun iyi değilim
Kabullendim artık gidişini
Kabullendim ilk benden vazgeçişini
Yana yana yandım, söndüm sessizce
Sustukça büyüdü içimde gürültüsü
hiç bir şeyle dolduramadım
Yokluğunun verdiği o boşluğu
biliyorum sen benim imkansızim
hasretinle kopan her fırtınada
yüreğimde tütüyor
Buram buram boynunun kokusu
Benim duygularım kendi eceli ile ölmedi,
Katilim sensin.
Zaman suçsuzdu,
mesafeler de masum.
Ne mevsimler soldurdu içimi
sevdan ömrüme asılı kaldı
bildiğin gibi
yine karanlık çöktü sevgilim
yüreğim sanki yangın yeri
Ayni karanlığa baksada gözlerim
Ben farklı gecede izliyorum sensizliğimi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!