Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÜLŞENDE NAZ
Güle naz yakışır, ey dilber,
Bülbül figan ile söyler derdini.
Gonca dudakların açsa bir seher,
Gülşen olur gönlümün her yeri.

GÜLÜ İNCİTME
Gülün nazını çekemiyorsan,
Ne dalına kon, gülü incitme.
Sevda yükünü taşıyamıyorsan,
Ne gönül aç, yâri incitme.

GÜLÜM
Var olsan da bir olmasan da
Artık mevsimde görünüyor
Acı, hüzün
Bulutlar ağladıkça

GÜLÜN FİGANI
Sevda dediğin
bir bülbülün geceye bıraktığı figandır;
dilden düşmeyen bir türkü gibi
her nefeste adın çoğalır.

GÜLÜŞTEN KALAN
Gülüşün değdi paslı demirlere,
Akşamın yüzünde güller açıldı.
Penceremde biriken sessizlik,
Seninle susan duvarlar çözüldü.

GÜLÜŞÜN
Sen ki kalbimde en güzel şair,
Gülüşün içimde ince bir şiir.
Bir bakışın değse gönül telime,
Sözlerim usulca dökülür dilime.

GÜLÜŞÜN ALTINDA
İnsan bazen kalbini
sessizliğine saklar,
üstüne bir gülüş bırakır;
kimse bilmez neyi sustuğunu.

GÜLÜŞÜN ARDINDA
Gülüyoruz şimdi,
Gözlerimizin kıyısı kırışıyor.
Bir zaman gökyüzüydü bakışlarımız,
Şimdi akşamlar birikiyor gözlerimizde.

GÜLÜŞÜN BENDE KALIR
Zaman usulca akarken,
Gülüşün bende kalır.
Akşamın sessiz koynunda,
Adın yüreğime yazılır.

GÜLÜŞÜNDE DİNLENEN GÜN
Gülüşün, günün yorgunluğunu susturan
ince bir sükûnet,
İçime usulca düşen en güzel serinlik.
Bir bakışın yeter dağılmış ruhuma,
Karanlık gecemde doğan ince bir aydınlık.