Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÜLÜŞÜNÜN İZİ
Gün iner, gülüşün kalır içimde,
akşamın gölgesi uzar penceremde.
Ömrümüz yarım kalmış bir yol gibi,
bir ucunda sen, bir ucunda ben.

GÜN BATIMI
Gün batımı gibi kıpkızılsın
Baktıracak kadar alımlı
Bir o kadar da güzel

Şimdi baktığım yerde olmasan bile

GÜNE BİR SÖZ DÜŞTÜ


Kalbimin ritmini değiştiren bir gülüşün var, bir de ince belin nasıl sevmeyeyim senin endamını

GÜN EKSİLMESİN
Ne geçen zamana hükmüm geçer
Ne anılar unutulur
Ne de ahkâm kesilir
Gelip giden zamana

GÜNEŞ
Koklayıp sarmalamak ister
Dokunmak ister
Öpmek ister hiç sussuz kalır mı,
Hangi çiçek güneşini görmeden yaşar ki

GÜNEŞİ ÖZLEYEN ÜLKE
Güneş yüzünü gösterir de
Şeb-i hicran dinmez bu diyârda;
Bahtı kara bir hüma misali
Gölgesini bulamaz Türkiyem.

GÜNEŞ OLSA DA KARANLIK
Ne dedimse inanma
Seni değil,
Kendimi kandırıyorum.

İstersen varlığın özü ol,

GÜN GELİR...
Gün gelir...
Sessizler konuşur...
Kalabalıkta kaybolanlar duyulur...
Bir köşede unutulan emekler,
Bir ömür sonra değer bulur...

GÜN GELİR...
Gün gelir…
Sessiz geceler dile gelir ansızın,
Kırık gönüllerden yükselir en derin sızı.
Bugün hor görülen bir garip insan,
Yarın umut olur karanlık yazıya.

GÜNÜN IŞIĞI
Güneş sensin, şafağıma doğan,
Karanlığımda sabahı kuran.
Gece susarken ayın altında,
Adınla içimde baharlar uyanır.