Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÖNÜL
İnsanla hoş geçin,
Sözü incitme gönül.
Bir anlık öfke için
Canı incitme gönül.

GÖNÜL
Gönül al, sözün ince,
Bir güzel söz gönül açar.
Bir selam ver garip gönle,
Dostun senden incinmesin.

GÖNÜL BAHARI
Çiçek açarsa gönlümde,
Bil ki baharı sensin, ey mey-i sevgili.
Rüzgârın dokunuşu bir sır gibi,
Titretir solgun dalları, usulca, sessizce.

GÖNÜL BAHÇEM
Seni görünce içim aydınlanır,
Gönlümde saklı bahçe canlanır.
Bir bakışın değse uzaklardan,
Kuruyan dallarım çiçeklenir.

GÖNÜL BİLSEYDİ
Bir yürek bir yüreğe değseydi,
Çorak topraklar can bulurdu.
Bir sıcak bakış uğruna
Kış bile bülbül olurdu.

GÖNÜL ÇEKİLİNCE
Gönül yorulunca akşam çöker,
Sessizlik büyür odalarda.
Söz yüreğe değmezse susar,
Gül kurur dalında.

GÖNÜL ÇİÇEĞİ
Sevda dediğin bir kır çiçeğidir,
Ne vakti bellidir ne açtığı yer.
Bir bakışta düşer insanın içine,
Bir ömür sessizce kök salar gider.

GÖNÜLDE BAHAR
Yüzünü görsem içime gün doğar,
Sesin değse, gönlüm dile gelir.
Bir gülüşün dokunur gönlüme,
Kışın ortasında içim yeşerir.

GÖNÜLDE BAHAR
Güneş doğar ufuklardan,
Sevgi taşar yapraklardan,
Bir güzellik süzülür
Gönlümde sessizce.

GÖNÜLDE BİR SEN
Gözlerin değince gönül bağıma,
Gönlüm düşer sevdanın çağına.
Bir gülüşün konar gönül dağıma,
Gül kokar gecenin koynunda sevdan.