Gülüşten Kalan Şiiri - Yücel Özkü

GÜLÜŞTEN KALAN
Gülüşün değdi paslı demirlere,
Akşamın yüzünde güller açıldı.
Penceremde biriken sessizlik,
Seninle susan duvarlar çözüldü.

Yüzünün yerinde akşam büyüdü,
Pencere sustu, gölgeler içeri doldu.
Sahi, o gülüş uğramasaydı,
Bahar hangi pencerede açardı?

Gidişinle pencere üşüdü,
Gül yaprakları düştü eşiğe.
Camda yüzünün izi kaldı,
Rüzgâr dokundu geceye.

Bir gülüş eksilseydi dünyadan,
Pas büyürdü demirlerde.
Güller açmazdı penceremde,
Bahar kalırdı eşiğinde.

YÜCEL ÖZKÜ
19 Eylül 2026/18:17