Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÜLÜŞÜNDEN KALAN
Bir gülüş düştü akşama,
Gece onu yıldız diye sakladı.
Ben, adını anmadan sevdim seni;
Yüreğim, susuşunun izini çoğalttı.

GÜLÜŞÜNDE KALDIM
Baktım, gülüşünde bir bahar uyandı,
İçimde suskun dallar çiçek açtı.
Adını anmadan büyüdü özlemim;
Gülüşünde kaldım ben...

GÜLÜŞÜNDKİ AY
Gülüşün geceyi ay gibi aydınlattı…

Geceye düşen o serin aydınlık,
Biraz sen, biraz hasret kokar;
Her baktığımda içimde

GÜLÜŞÜNDEKİ NÛR
Gülüşün virân gönlümde gonca açtırır,
Hüznümü bahara çevirir bir dem.
Sînesi kırık kalbime
Cemre düşmüş gibi can verir her bakışın.

GÜLÜŞÜNDEN SONRA
Sende en çok
Gülüşünü sevdim;
İçimde açılan pencere,
Akşamıma ışık taşıyan.

GÜLÜŞÜNDE SAKLI
Bazen insan,
Bir tebessümün sessizliğini duyar.
Kalbin en derin yerine
Beklenmedik bir bahar uğrar.

GÜLÜŞÜNDE TUTULAN AY
Ay tutulur gülüşünü gördüğüm zaman,
Gökyüzü eğilir, geceye kapanır.
Yüzün saklanır bulutların ince yerinde,
Bakışım eksilir senden.

GÜLÜŞÜNE SÜRGÜN
Bir baktım, gülüşün şiir...
Sustum; kelimeler sana aktı.
Sevdim; dönüşü olmayan bir yoldum.
Adını içimde saklayan bir yolcu oldum.

GÜLÜŞÜN KALIR
Gün çekilir, gülüşün kalır içimde,
Akşam, ince bir ışık düşer yüzüme.
Ömrümüz, yarıda susmuş bir türkü,
Her dizesi Eylül’e varır.

GÜLÜŞÜNÜN İZİ
Gün iner, gülüşün kalır içimde,
akşamın gölgesi uzar penceremde.
Ömrümüz yarım kalmış bir yol gibi,
bir ucunda sen, bir ucunda ben.