Gülüşünün İzi Şiiri - Yücel Özkü

GÜLÜŞÜNÜN İZİ
Gün iner, gülüşün kalır içimde,
akşamın gölgesi uzar penceremde.
Ömrümüz yarım kalmış bir yol gibi,
bir ucunda sen, bir ucunda ben.

Bir yağmur başlar eski sokaklarda,
adın dolaşır ıslak kaldırımlarda.
Hangi yana dönsem sana çıkar yolum,
kalbim susar, gözlerim seni arar.

Her gece içimde bir kapı açılır,
sessizce geçmişin sesi uyanır.
Bir yanım unutur, bir yanım bekler;
insan en çok kendinden saklanır.

Şimdi uzaklarda bir gülüş duyunca,
dönüp bakarım eski akşamlara.
Sen yoksun, ama bıraktığın o iz
hâlâ yürür benimle, her akşamüstü.

YÜCEL ÖZKÜ
11 Ağustos 2026/17:42