Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YORGUN KANATLAR
Bütün yolları geçtim bir bir,
Ufuklar eskidi gözlerimde.
Göçebe kuşlar kadar yorgun bir ömür,
Bir tek sen kaldın özlemimde.

YORGUNLUĞUN ADI
Biz bir ülkenin yorgun insanlarıyız,
Omzumuzda yılların sessiz yükü,
Gözlerimizde yarım kalmış sabahlar,
İçimizde dinmeyen bir sızı, bir dünkü.

YORGUNLUĞUN KIYISINDA
Gitmek değil, biraz susmak düşüm;
İçimin sesini rüzgâra bırakıp.
Kimseyi yaralarımla yormadan,
Sessizce çekilirim uzaklara.

YORGUN ZAMANLAR
Soluyor usul usul akşamlar,
Her adımım kırık bir hatıra.
Gözlerimde biriken sessizlik,
Düşüyor içime ağır, damla damla.

YORULUR İNSAN
Bazen hayat ağır gelir insana,
Bir şarkı dokunur, kapanmış yaraya.
En çok da beklemek çöker omzuna,
Özlemek sessizce siner canına.

YORULUR İNSAN
En sessiz yerinde eksilir insan.
Duyulmayan her söz içinde büyür.
Bakışları duvara çarpıp döndüğünde,
Kendi sesine yabancı kalır insan.

YURDUM
Yurtta  gönüller viran
Yurttaşları eylediler perişan
Neylesin giden ömre yaslı
Bağrınlarından kopardılar

YURDUMUN TÜRKÜSÜ
Ulu bir çınar gibi kök salmış bu toprak,
Anadolu derler adına, yurdumdur ancak.
Bayrak süstür göğe, kırmızısı uğur,
Her dalında emek var, her yaprakta gurur.

YÜREĞE DÜŞEN CEMRE
Derler ki cemre, önce kalbe düşermiş;
Sonra dokunurmuş havaya, suya, toprağa…
Isınırmış dünya usul usul,
Bir yürekten başlayarak…

YÜREĞİMDE KALAN SEN
Sessiz gecelerde sararım seni,
Ay düşer pencereme, adınla.
Her yıldız bir damla hasret olur,
Seni anarım uzaklarda.