Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YİTİP GİDEN
Bir eksiklik dolaşıyor aramızda,
Bakışlarımızdaki bahar usulca çekip gitti.
Aynı göğün altında duruyoruz hâlâ,
Ama yollarımız kalbimizde ayrıştı.

YOKLUĞUNA BAĞLANDIM
Neyine tutundum bilmem hâlâ,
Susuşunda saklı bir sır mı vardı?
Benim olmayan o kalbine,
Yüreğim sessizce yolunu aradı.

YOKLUĞUN ADI
Ve kıyılarında hüznün filizlendiği,
Sessiz bir deniz gibi içime çöken,
Her dalgasında seni bana getiren,
Uzun süren hasretin adıdır yokluğun…

YOKLUĞUNA YETMEDİM
Vedasına alıştım belki,
Gidişini susturdum içimde.
Ama yokluğun öyle derin kaldı ki,
Her gün yeniden büyüdü benimle.

YOKLUĞUN BÜYÜDÜ
Şiir gözlerinde kaldı,
Geceler adını dilimde çaldı.
Penceremde yağmur, içimde sızı,
Yokluğun büyüdü, sustukça yâr.

YOKLUĞUNDA
Bir ses bekler insan, yokluğunda;
Adı anılsın uzak bir akşamda.
Sessizliğinden hâli sezilsin,
Bir pencere açılsın karanlıkta.

YOKLUĞUNDA
Köşe köşe dolaşırım gamın izinde,
Sanki yatmışım bir düşe, hayâl yokluğunda.

Her adımda adın düşer kalbimin sesine,
Bir âh olur ömrüm, zaman susar yokluğunda.

YOKLUĞUNDA SEN VARDIN
Aklıma düştü gözlerin,
İçime çöktü sözlerin,
Yüreğimde izlerin,
Başımı büktüm, ağladım.

YOKLUĞUN DOKUNDUĞU
Yine düştü aklına,
Bir isim geçti içinden.
Akşam büyüdü içinde,
Bir boşluk kaldı derinden.

YOKLUĞUN İÇİNDE
Birinin varlığını özlersin…
Sıcaklığının doldurduğu anı…
Kokusu kalır aklının kuytusunda…
Ve en çok, onunla soluduğun suskunluğu özlersin…