Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÖLGENİN YERİ
Milletin uykusu bölük, gece dar,
Sofrada ekmek az, tencerede naz var.
Kiminin cebinde yırtık bir bahar,
Kış kapıya dayanmış.

GÖLGESİ KALAN MEVSİM
Artık suskun gecelerde adın,
Yıldızlar kırık bir düşe dalmış.
Ufukta solan bakışın,
Issız bir kıyıda yalnız kalmış.

GÖLGESİNDE NUR VAR
Celâl görünür dilde, içte saklanır cefa,
Vefa sözü çoğalır da dokunmaz artık cana.
Nur diye sunulan nice gölge var ortada,
Kâhır çok, lütuf az; ne kaldı eski sefâdan yana?

GÖLGEYE DÜŞEN GÖNÜL
Yıkılma benim divane gönlüm,
Savrulup duruyor çileli ömrüm,
Bir rüzgâr misali eksilir ömrüm,
Kime yaslanayım, bilemem gönlüm…

GÖL KIYISINDA BİR TEBESSÜM
Güneş, saçlarına usulca dokunmuş,
Sanki ışık bile senden izin alıyor…
Bir göl suskunluğunda oturmuşsun,
Ama kalbimde dalgalar koparıyorsun.

GÖLÜN KALBİNDE VAN
Van’da gökyüzü iner gölün mavi tenine,
Gün batımı usulca dokunur sahiline,
Bir hüzün süzülür akşamın serinliğine,
Martılar kanat açar rüzgârın diline.

GÖLÜN SAKLADIĞI TÜRKÜ
Akşam serinliğinde göl,
Kıyıya bir ses bıraktı.
Yan yana geçen günlerden
Bir sıcaklık kaldı içimde.

GONCA
Her şey anlatılmaz ki
Dizede kâfiyelenir yârin o gül endamı
Aşk tutkulu yüreklerde bulur anlamı

Her şey anlatılmaz ki;

GONCA AÇILIR
Gonca susar sevgilinin ağzında,
Tomurcuk sır olur, açılmak için vakit kollar.
Bir gül gibi kırmızı, taze bir koku yayılır,
Nefes değse dağılır gecenin damarlarına.

GONCA GÜL
Sevgilinin ağzı, gecenin mühürlü bahçesi,
Bir gonca orada titrer, açılmak ile susmak arasında.
Tomurcuk sabrı çatlar, kırmızı bir gül
Utancını koku diye bırakır havaya.