Gölgenin Yeri Şiiri - Yücel Özkü

GÖLGENİN YERİ
Milletin uykusu bölük, gece dar,
Sofrada ekmek az, tencerede naz var.
Kiminin cebinde yırtık bir bahar,
Kış kapıya dayanmış.

Kimi kürsü kurmuş, göğe söz salar,
Kimi halkın derdini cebine yazar.
Vaatler uçuşur, sandıklar susar,
Dilden çıkan sözün izi kalmaz.

Köy yolları çamura gömülmüş,
Şehir ışıkları sabaha yatmış.
Bir yanda bolluk, bir yanda açlık;
Aynı göğün altında sofralar ayrı.

Mazotun ateşi tarlayı yakar,
Şekerin tadı çocuklara uzak.
Baba hesap tutar, gece uzar,
Sabah ekmeği kapıda bekler.

Devran döner, çark durmaz böyle,
Karanlık sonsuza mühür vurmaz.
Hak yerde kalır mı, sor göğe;
Güneş doğar, gölge yerini bilir.

YÜCEL ÖZKÜ
6 Ekim 2026/09:36