Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KIŞ
Kış geldi, sessizlik indi şehre,
Kar susturdu sokakları bir bir
Soğuk, camlara yaslandı amansız,
Gece uzadı, içim daraldı sensiz.

KIŞA AÇAN ÇİÇEK
Ayazın koynunda açar bazı umutlar,
Sessizce düşer toprağın yorgun kalbine.
Herkes kışı yalnız bir karanlık sanırken,
Bir çiçek usulca yürür baharın izine.

KIŞA GİRMEDEN
Kışın gölgesi düştü yollara,
Dağların alnında kar izi.
Yaprak savruldu rüzgârla,
Gönlüm arıyor baharın sesini.

KIŞA KALAN
Sen sustuğunda,
Kış inerdi sesimin kıyılarına.
Bir tek susuşun bile,
Yüreğimde uzun geceler yakardı.

Kİ SEVERSİN
Ki seversin…
olsa olsa yalnızlığı seversin.
Yürek dediğin burkuktur,
ömür boyu kanar.

KIŞIN İÇİNDEKİ BAHAR
Bahar da kışı taşır insanın içinde,
Kışın ortasında bile bir çiçek saklar.
Uzaklık büyütür sandığın şeyi,
Yakınlık bazen sessizce eksiltir.

KIYIDA KALAN DİLEK
Denize bakan bir sessizlikte,
Omzuna usulca konan bir akşam olmak isterdim.
Sesin bir dokunsa,
Dalgalar bile susup dinlerdi.

KIYIDA KALAN SES
Gözlerin değince akşama,
İçimde bir şehir üşürdü.
Sesin uzakta kaldıkça,
Adın başka bir seste büyürdü.

KIYIDAKİ DÜŞ
Bir akşam denize karşı
başımı omzuna koyup
hiç konuşmadan
aynı göğe dalmak istedim.

KIYISINDA
Hiç kimseyi
rüyana sığacak kadar sevme;
gece dediğin ince bir bıçaktır,
uykunun en yumuşak yerinden keser insanı.