Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KIYISINDA KALAN SESSİZLİK
Bazen bir yol düşer önüne,
Ne dönülür ne de kalınır.
Akşam iner eski izlere,
Sessizlik çöker üstüne.

KIYISINDA SUSARIM
İçimden sana doğru bir yol geçer,
Bir gün aynı kıyıya varırız belki.
Yolun bana doğru kıvrılırsa,
İçimde deniz biraz durulur.

KIYMETİN KAYBOLDUĞU ÇAĞ
Kıymetin düştüğü bu yorgun çağda,
insan kendinden eksiliyor usulca.
İyilik, vitrinlere asılmış bir söz,
kalpler pazara düşmüş, alıcısı çok.

KIZIL ÇÖKER
Güneş battı dağlarda
Ufukta kızıl karanlık çöktü
Hasret elimde tuttu
Sensiz aşkı koynuma saldın amansız

KIZ KULESİ
İstanbul akşamı sahilde sessiz,
İskele ışıkları suya vuruyor.
Boğaz’ın mavisi gecede derin,
Martı sesleriyle gönlüm duruluyor.

KÖK SALAN ÖZLEM
Bir gece ansızın uyanırsan sessizliğin kıyısında,
Ay ışığı düşerse yorgun düşlerinin arasına,
Ve sebepsizce bir isim dolanırsa aklında,
Bil ki bir özlem yürüyordur kalbimin yollarında.

KÖK SALAN SEVDA
Elimden düşen sevda değil,
Gönlümde büyüyen düş olsun.
Ya yüreğine değsin yüreğim,
Ya sevdam sana yâr olsun.

KOKUNDA BAŞLAR GURBET
Bir gün çöker sessizlik yüreğime,
Sarılmadığım omzun içimi yoklar derinden.
Adını anmasa da dilim,
Kokun dolaşır her nefesimde.

KOKUN RÜZGARDA
Rüzgâr sessizce adını fısıldadı,
İçimde eski bir sızı uyandı.
Bir an durdu dünya içimde,
Adın düştü en kuytu yerime.

KÖKÜN SESİ TÜRKÇE
Bozkır taşında uyanır sözüm,
Çağların içinden süzülür özüm.
Her hecede atamın izi vardır,
Türkçe, dilimde yeşeren özüm.