Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Herkes bir yol tutturmuş gider,
Hal gidişat iyi değil derbeder,
Bu böyle gidecek nereye kadar,
Kaldık ne günlere azgın zamana.

Evlat babayı satar baba evladı,

Her insan dünyaya parayla gelmez,
Manevi desteği paradan almaz,
Zannetmeki para babası ölmez,
Unutmaki Yiğit ölür Şan kalır.

Ehli insan belli olur sözünden,

İbrahim kardeşim Hataydan gelmiş.
Geçim çile hayatın kölesi olmuş,
Oda benim gibi sararıp solmuş,
Hayattan dersini almış İbrahim.

İnsan büyür olgunlaşır arınır,

Sen sünni ben alevi olsam nolur,
Herkes kendi ateşine boğulur,
Ancak bu dünyada bir kez doğulur,
İnsanları ayırma vicdanın varsa.

Kalp kırması kolay yapması zordur,

Her zaman varolsun yüzümün akı,
Unutma dünyada terazi hakı,
Bilmezsen insanlık kitabı oku,
Yalan yalnış akıl verene yazık.

Hayıra aç şere kapat kapıyı,

Dünya bir acayip insanlar çeşit,
Her insan bir değil olurmu eşit,
İstersen deli ol istersen üşüt,
Asıl bana yakın dostum düşmandır.

Gözü açtır benimle rekabet yapar,

Bir zamanlar senin sevdana yandım,
Leyla mecnun gibi deliye döndüm,
Dünya fani ömrün sonuna geldim,
Ölürsem sevdiğim beni bırakma.

Sensin bu kalbimin şen bülbülleri,

Nerden çıktı elektrik, su borcu,
Toplumun derneği bumuydu harcı,
Sen adam olmazsın nankör, inkarcı,
Elektrik, suyu nasıl unuttun.

Gizli hazinemmi varda ben yedim,
Bana varda sanki sana yok dedim,
Çağırmaz ismimle çulsuzdur adım,
Yeter artık yeter gelme üstüme.

Olsa canım kurban herşey alıyım,

Zaten ümüğümüzü sıktın sıkıldık,
Ümüğümüzü sıkmana gerek kalmadı.
Aç kaldık borç batağına çakıldık,
Ümüğümüzü sıkmana gerek kalmadı.

Ağanın cebine uzanmaz eli,