Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Benim gibi çekmemiş çile,
Zengin diye gelir dile,
Yiyemezsin güle güle,
Dostum bu serveti nereden aldın.

Bir hayli kendimce düşünüp durdum,

Anlı şanlı Bayrak çıksın semaya,
Şehit ölür Gazim düşer komaya,
Garibanın ekmeği yoktur yemeye,
Görev kutsal nerden çıktı bedelli.

Evlat sevindirir zengin babası,

Sürünün kaldığı yerse ağıldı,
Çobanı şaşkındır sürü dağıldı,
Bu Alemde soysuzlar adam sayıldı,
Meydan tilkilere kaldı ne diyem.

Sen gibi kul hakkı yiyen kul olsam,

Zenginlere dostsun fakire düşman,
Sana gelmeyende gelende pişman,
Akılda durgunluk dolupta taşman,
Şaşkından şaşkınsın ne haber Dünya.

İstersende benim kahrimi çekme,

Gül görünüp dalı diken bitenler,
Dedi kodu bülbül gibi ötenler,
Kocasına arka dönüp yatanlar,
Ölünce Mahşerde yeri olmazmış,

Hal hareket zorla tavır koyanlar,

Kendi eder kendi bulur şaşırır,
Eliyle kendini derde düşürür,
Sonra pişman olur gözü yaşarır,
Eder bulur sonra kul olan insan.

Yıkarsın yaparsın koca binayı,

Zanneder dünyayı benimdir benim,
Hep böyle geçecek sanar her günüm,
Düşünmez dünyada kalsın bir anım,
İşte buna derler oldum delisi.

Tavır yapar işi gücü nispetle,

Galleş dünya sana aklım almıyor,
En yakın dostlarım kıymet bilmiyor,
Çekerim çekerim çilem dolmuyor,
Of üstüne of çekerim of artık.

Zalim tuttun iyileri unuttun,

Öküz olan saman yiyip sap sıçar,
İnsan gibi yaşamaktan kim kaçar,
Kuvvetli kuvvetsizi ezipte geçer,
Bu gidişat ne zamana kadar sürecek.

Kimilerinin açlıktan nefsi kokuyor,

Kocaeliden İzmire yolmu yapalım,
Neden yoktan körşeytana tapalım,
Dudağı bal kulakları küpelim,
Ben öyle değilim bilesin Nergiz.

Eğer varsa söyle senin sorunun,