Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Ne yapsın vede neylesin,
Dostu olmayan adam.
Derdini kime söylesin,
Dostu olmayan adam.

Gelen olmaz garip kalır,

Haz almam dünyadan ne bu yorgunluk,
İki yüzlü insanda dostluk bir günlük,
İz bırakır akıllarda durgunluk,
Dost görünür sonra satar dangalak.

Öküzde olsa zorla çekmez düveni,

Sadece deliyemi denirmiş deli,
Bazende akıllı şaşırır yolu,
Benimde etrafım deliyle dolu,
Anladımki; delininnde delisi varmış.

Anlaşıldı bir terslik var işimde,

Bülbül dilli hele bak şu katıra,
O günler tekpaştan kaldı hatıra,
Çözemem bir türlü benzer ne türe,
Sarhoş desem değil deli Yücelim.

Yoktur onun aklı ile arası,

Şu dünyada şunu bildim öğrendim,
Doğruya dürüstte değer verilmez.
Yaşarken yaşayan görenim kendim,
Doğruya dürüstte değer verilmez.

Doğru insan kovulurmuş dokuz köyden,

Dostum dedim seni bağrıma bastım,
Bazen ne söylesen bile hep sustum,
İnan en son sözlerinden kan kustum,
Dostum sana dert yanmaya gerek yok.

Dostum senden hiç sırrımı saklamam,

Öyle insan varki öküzden öküz,
Öküzlere öküz demeye dilim varmıyor.
Sanki dersin gerçek öküzle ikiz,
Öküzlere öküz demeye dilim varmıyor.

Yaşarken görünen gerçekler ayan,

Aleme duyurdun kara lekemi,
Derim gerçektende bu bir şakamı,
Yeter artık yeter bırak yakamı,
Dünya benim derdim bana yetmezmi.

Gözüm yoktur yeter bana helalım,

Şeytan gelir baş köşede oturur,
Hayırsız dost seni yiyip bitirir,
Bülbül güle karga leşe götürür,
Akıllı ol yolunu iyi seç dostum.

Duymaz feryadını dağlar ovalar,

Cennetini zorbalara verirsin,
Her derdin başında beni görürsün,
Nerde garip masum varsa sürürsün,
Ben senin zoruna alıştım dünya.

Hep dürüst insanlar çaresiz kalır,