Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Eskiden taşırdın saman çuvalı,
Geldin köyden oldun Çayırovalı,
Afra tafra yapar şimdi havalı,
Olmaz böyle dur Şehriban dur hele.

Coşar taşar benzer bulanık nehire,

Ne güzel ovalar dağlar vadiler,
İnsan olan Yüce Allah'tan ne diler,
İnkâr eder kıymet bilmez adiler,
Dünyayı yaratan güzel yaratmış.

Cennet dünya hoştur güllük gülistan,

Bitmiyor dertlerim bitmiyor tasam,
Şaşırdım ben kimi bağrıma basam,
Yeter artık yeter gayrı ne desem,
Ne bu çile dünya senden sıkıldım.

En yakın dostlarım düşman olursa,

Yıllar yılı uğraşırım bir hayli,
Akıl almaz bizim dostlar uzaylı,
Kendini beğenenlerden acayip huylu,
Bu aralar dosta giden yol bozuk.

İş değişir araya çıkar girince,

Bilmemki iyi gün bilmemki darsa,
İnsan isen biraz mantığın varsa,
Şaşırırım dar günümde dost halim sorsa,
Dar günde belli olur dost ile düşman.

Eller güler oynar sende bakarsın,

Dostum,canım dedim bastım bağrıma,
Yaraladı beni gitti ağrıma,
Yapayalnız kaldım elim böğrüme,
Beni yaralayan dostun kurşunu.

Ters düş çıkarına yüzüne bakmaz,

Ne yapsın vede neylesin,
Dostu olmayan adam.
Derdini kime söylesin,
Dostu olmayan adam.

Gelen olmaz garip kalır,

Fakir isen fakir,zengin isen zengin,
Bu dünyada bulunmasada dengin,
Böyle işler benim içimde yangın,
Garibe hâl hatır soran olmaz ki.

Hırsız karga değil şahinde olsan,

Bakmadın haline aldın tapuyu,
Kilitledin haktan yana kapıyı,
Kör olur gözlerin görmez dünyayı,
Benim feryadımı duy garip Hasan.

Nasihatım sana kimseyi soyma,

sözde insan olarak gelmiş dünyaya,
Yalan sözle girer bin bir boyaya,
Seni gördüm ben ısındım ayıya,
Sözde insan buna derler fırıldak.

Ne fark eder erkek ile bayanı,