Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Sen nasıl adamsın nasıl insansın,
Dürüst olki herkes adını ansın,
Lanetsin sen her sözünle yalansın,
Akrabam olmandan utanıyorum.

İnsanlığı ayak altına aldın,

Ulan ben Allah'a değilim karşı,
Sizin geminizde bozuktur çarşı,
Kendi salatalık suratı turşu,
Önce anla sözlerime alınma.

Sen önce stede ismini sabitle,

Benim aklım bana yeterde artar,
Seni dürüstlükte yüzde yüz tartar,
Herhalde dallama suçunu örter,
Hele bak şu bana akıl verene.

Fırsat bulsa nankör asla etmez af,

Bak sarhoşa bekler durur köşede,
Ondaki keyif yoktur Ağa Paşada,
Alkol durmaz durduğu gibi şişede,
Çoktur bizde alkol kabadayısı.

Gezer sarhoş eşşsiz dostsuz yârensiz,

Doğru dürüst olursan derler yalaka,
Bitmez koğu gıybet ne bu alaka,
Anlamaz anlatsan nankör salaka,
Bir acayip akıl almaz insanlar.

Varsa elinde herkes peşinde döner,

Ceylan gözler kurşun gibi yaralar,
Deli eder kaşındaki karalar,
Nedense bu ara açık aralar,
Bir güzeli sevdim aşk yaktı beni.

Hasta oldum sırma sırma saçlara,

Gelir geçer günler ömür bitince,
Kapanır gözlerim vadem yetince,
Kabir denen dar mekana yatınca,
Asıl kıyametim öldüğüm gündür.

Ölüm Haktır Haktan arama neden,

Savrulursun rüzgarınan yelinen,
Yanarsın tütersin ateş külünen,
Günmü geçer diken biten gülinen,
Bahtım kara ölmeyince dert bitmez.

Sıkıntılar iplik iplik düğümlü,

Param pulum ile benden hoşlanan,
Eşten dostan akranlarca taşlanan,
Çıkarına ters düşünce dışlanan,
Bu dünyada benim gibi var mıdır.

Dostluk güzel sevgi saygı hoş sohpet,

Ne kardeşim ne bacım nede çocuklar,
Bu gidişat bu düzen beni gıcıklar,
Çoktur memlekette galleş gancıklar,
Beni benden başka kimse anlamaz.

Her olur olmazı adamdır sandım,