Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Arkasını çalıya koyar adını deliye,
Her zaman her yerde hazır belaya,
Şaşkınlığım oda Allah kuluya,
İçten haset hesat kurnaz şebelek.

Bilemezsin gerçekten adam sanarsın,

Ne demek bir işi tersine yapmak,
Haine has namert elini öpmek,
Yakışmaz insana insanı satmak,
Yerde kalmaz çıkar mazlumun ahı.

İnsanlar acayip bilmem ne işse,

Yalaka gezer el üstünde kucakta,
Sormaz yerler zehir pişse ocakta,
Bilmem ne var ise galleş gancıkta,
Nere gitse yeri yoktur doğrunun.

Eğer insanlara yaranmak istersen,

Yaratılmak yaratmak Allahın işi,
Ölüm bir anlıktır olurmu yaşı,
Ne ise o olsun her şeyin başı,
Yoksa derde derman ölüm son çare.

Kimse istemez bu dünyada ölmeyi,

Kırar keser atar tutar boş meydan,
Geçer derelerden geçemez çaydan,
Ne yapsan ne etsende vazgeçmez huydan,
Yedisinde aynı olan yetmişinde düzelmez.

Helede bu nesilden bıktık cahil milletten,

Her zaman bu dünya zalime cennet,
Mert dururken namerde edilmez minnet,
Asıl gerçek budur farz olan sünnet,
Yazık günah yazık diyen olmazki.

Kimse ortak olmaz benim acıma,

Fark etmezki evlat evdeki karım,
Şaştım kaldım bende ilginç bir durum,
İnsanları sevmek en büyük carım,
İnsana insanlık fayda etmiyor.

Kötüyü tutarlar iyiyi dışlar,

Dünya yaşamında üretme zoru,
Kör diye kör bakıp, hor görme körü,
O da bir insandır, bizlerden biri,
Gelde şu dünyayı fazla dar etme.

Eğer ki kendinde varsa öz güven,

Çoğu kendin bilmez sevmem der Kars'ı
Sanki kendi almış dört dörtlük dersi,
Çok olur mert insan düşünme tersi,
Harbi gerçek insan var Yücel abim.

Yücel abi seni tanımam fazla,

Yer Çayırova Yenimahalle,
Şımarık bir tavır küfürlü dille,
Durağın camına vuruyor sille,
Nerden çıktı üç tane zamane piçi.

Sence hoş mu devlet malını kırmak,