Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Fakirde insan zenginde nedirki farkı,
Zengin cirit atar dönmez fakirin çarkı,
Söylenir dillerde yanık bir türkü,
Boran kıştan farkı yoktur fakirin.

Zengin parasıyla aya yaparmış yolu,

Güzel karadeniz orta Anadolu,
İnsanların dostluğa uzanır kolu,
Birazcık çamurdur, köyümün yolu,
Tokat Zile çayır köyümüz bir hoş.

On üç kilometre köyümle Zile arası,

Asırlardır Ehlibeyt'ten beri,
Hep bizi dışlamış yobazın körü,
Şimdi ise olsan ne olur bir sürü,
Bir ölür bin geliriz bize az gelir.

Sivas'ta Madımak'a ateş basanlar,

Çocuklara fırsat verme yüz verme,
Gelecek yarına duvarlar örme,
Artık yeter gayrı benide germe,
Yeter hanım kendine gel kendine.

Aklım almaz saçma sapan haltına,

Arkasını çalıya koyar adını deliye,
Her zaman her yerde hazır belaya,
Şaşkınlığım oda Allah kuluya,
İçten haset hesat kurnaz şebelek.

Bilemezsin gerçekten adam sanarsın,

Yeter be yaktın canımı,
Şaştım dondurdun kanımı,
Zindan ettin o günümü,
Git başımdan küçük şeytan.

Sözde çocuk derler bebe,

Ne demek bir işi tersine yapmak,
Haine has namert elini öpmek,
Yakışmaz insana insanı satmak,
Yerde kalmaz çıkar mazlumun ahı.

İnsanlar acayip bilmem ne işse,

Yalaka gezer el üstünde kucakta,
Sormaz yerler zehir pişse ocakta,
Bilmem ne var ise galleş gancıkta,
Nere gitse yeri yoktur doğrunun.

Eğer insanlara yaranmak istersen,

Varlığı bir başka yokluğu acı,
Hastaların unutulmaz baş tacı,
Hayatta kalmaya olur aracı,
İsterim her yerde olsun hastane.

Kış günü kar yağar,boran tipide,

Her gün beni odaklarsın ters yöne,
Uymam sana git başımdan kör şeytan.
Hep başımda dönüp durursun yine,
Duymam seni git başımdan kör şeytan.

Girersin beynime yaparsın yorum,