Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Sürünen fakirler yaşayan zengin,
Mezarlıkta kabir değildir engin,
Böbürlenme koçum belkide son gün,
Bilki bir gün sıra sana gelecek.

Orda para geçmez doğruluk geçer,

Kör sağırı sağır körü kandırır,
Dünya ateşe yansa sanma söndürür,
Ne kendini nede seni ondurur,
Birde adammış gibi sırıtır sürtük.

Hainlerde gölge silahtır para,

Herkes bir uğraşı yapar eşinir,
Veyselimse garip garip düşünür,
Titriyor ellerim olmuşum sinir,
Garip halim şu bendeki şansa bak.

Kısmet ile şans hep güler zalime,

Çocuklara fırsat verme yüz verme,
Gelecek yarına duvarlar örme,
Artık yeter gayrı benide germe,
Yeter hanım kendine gel kendine.

Aklım almaz saçma sapan haltına,

Bir düşünüp binbir tane hayel kur,
Yaşadıkça görünen bu hele dur,
Pek az doğru insan yoktur hep gavur,
Gerçek adam gibi adam bulunmaz.

Zamane evlat ayarlı bu zamana,

Gece sıfır birde güvercin uçar,
Şair efkarlanır kendinden geçer,
Olsa bir yetmişlik o anda içer,
Olmaz olsun Akbank çıkış kapısı.

Kabarır iştahım artar hevesim,

Erlere Pirlere kurban olurum,
Bir ölürüm binbir defa gelirim,
Onİki İmamların yoluna ölürüm,
Alevi olmaktan gurur duyarım.

Ne ararsan bizdedir bilimle ilim,

Kimileri açtır kimi tok yaşar,
Nedense dost dostun kuyusun eşer,
Şair öfkelidir bu hale şaşar,
Akıl mantık dışı şu hale bakın.

Bükük boynum elim kalır böğrüme,

Bir gün öleceksin bir gün mutlaka,
Can yakma kimseye çektirme yaka,
Sinek gibi konma derim her boka,
Dürüstlük insanda altındır altın.

Ölüm vardır seni beni ayırmaz,

Seçimler biteli geçti seneler,
Dertler dert üstüne artar yineler,
Hasta yatağında durmaz iniler,
Ankarada dayım bizi unuttu.

Yanıyoruz içten kıvılcım kiprit,