Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Bahtım kara bunca yükü taşırım,
Kendi elimle kendi başımı kaşırım,
Buz bağladım ağustosda üşürüm,
Bitmez dert eklenir dertler üstüne.

Geçti gitti kimler öldü kim kaldı,

Bir düşünüp binbir tane hayel kur,
Yaşadıkça görünen bu hele dur,
Pek az doğru insan yoktur hep gavur,
Gerçek adam gibi adam bulunmaz.

Zamane evlat ayarlı bu zamana,

Gece sıfır birde güvercin uçar,
Şair efkarlanır kendinden geçer,
Olsa bir yetmişlik o anda içer,
Olmaz olsun Akbank çıkış kapısı.

Kabarır iştahım artar hevesim,

Erlere Pirlere kurban olurum,
Bir ölürüm binbir defa gelirim,
Onİki İmamların yoluna ölürüm,
Alevi olmaktan gurur duyarım.

Ne ararsan bizdedir bilimle ilim,

Kimileri açtır kimi tok yaşar,
Nedense dost dostun kuyusun eşer,
Şair öfkelidir bu hale şaşar,
Akıl mantık dışı şu hale bakın.

Bükük boynum elim kalır böğrüme,

Bir gün öleceksin bir gün mutlaka,
Can yakma kimseye çektirme yaka,
Sinek gibi konma derim her boka,
Dürüstlük insanda altındır altın.

Ölüm vardır seni beni ayırmaz,

Seçimler biteli geçti seneler,
Dertler dert üstüne artar yineler,
Hasta yatağında durmaz iniler,
Ankarada dayım bizi unuttu.

Yanıyoruz içten kıvılcım kiprit,

Senden birşey anlamadım be dünya,
Nedendir sebebi diyorsan niye,
Yaşananlar gerçek değildir rüya,
Senden birşey anlayana aşk olsun.

Yalancılar iki yüzlü aynadır,

Efkârlanır dertli dertli yazarım,
Dertlerimi hece hece dizerim,
Mecnun gibi çölden çöle uzarım,
Beni benden alır gider sevdası.

Bazen beni cennetine götürür,

Eğerki gidilen yol eğri yolsa,
Halden anlamayan kul nankör kulsa,
Kardeşimde olsa babamda olsa,
Adam olmayanlar bana ters gelir.

Hain dostlar ölmeden kazar kabirim,