Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Bal diyerek zehir koyar tasıma,
Sözlerim en yakın akran hısıma,
Hayırsızlar neme gerek nesime,
Sağlığında kıymetini bilmeyen.

Seven dostlar sevdiğini ararmış,

Herkes gelip geçecektir oradan,
Ancak bunu bilen Yüce yaradan,
Bizler ise garip kuluz sıradan,
Her şey olur biter vakti gelince.

İlkbaharda bak şu göçmen kuşlara,

Yeterki o dost bana versin güveni,
Ne farkeder yağlısıyla yavanı,
Ben bilirim beni kalpten seveni,
Gerçek dosta can adarım ölürüm,
Elim kanda olsa yine gelirim.

Devirmi değişti nesilmi azgın,
Zalimler şımarık ehliler üzgün,
Yaralı ceylanın gözleri süzgün,
Nerde vicdan yokmu Allah korkusu.

Nasıl olurda evlat babayı tınlamaz,

Yokluk bizi koyar ateşe köze,
Zenginler fakiri getirir dize,
Avazım duyulmaz ne gerek söze,
Hiç kimse yüzüne bakmaz yoksulun.

Bu berbat düzeni böyle bilseydi,

Yalan makinesi yalan aleti,
Körde olsa keskin keser jileti,
Belli olur insanların laneti,
Yedisinden yetmişine inanmam.

Bilse nankör geçmesi zor srattan,

Gariban masumun elleri bağlı,
Her zaman zorbadır zorbanın oğlu,
Farketmez şehirli farketmez köylü,
Zorbalıkla işi zorbadır dişli.

Belli hayat okuluna gitmemiş,

Bu dünyaya geldim diye yerinme,
Dosta düşman sahte yüzlü görünme,
İnsanlık zor değil sakın erinme,
İnsan olmak bu kadarda zor değil.

Can vermezsin can alırsın boşuna,

Kuduz köpek salya saçar,
Yuva yıkar bela açar,
Sıkışınca korkar kaçar,
İki ayaklı kuduz köpek.

Senden ittir seni öven,

Gelen geldi giden gitti,
Ecel geldi vadem yetti,
Ahla vahla ömür bitti,
Deki dünya kime kaldı.

Göz açıp kapayana kadar,