Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Geldim gördüm yaşadımda ne oldu,
Düşün bu dünyada kim baki kaldı,
Ömür bitti dostum vademse doldu,
Hüzün olur benden geriye kalan,

İsteyenin olsun saray han hamam,

İnsan olan insan yüz yüze bakar,
Tatlı söze yılan delikten çıkar,
Anlamaz insanlıktan bizde çok sakar,
Rezil suratını görmek istemem.

Ne beklersin iki ayaklı katırdan,

Haktır ölüm yoktur kaçış kurtulmak,
Yüce Allaha mahsus ölümsüz olmak,
Bazı insana göre ilginçtir ölmek,
Hayat güzel ölüm acı can tatlı.

Nedirki insan oğlu hüküm yürüte,

Devirmi değişti nesilmi azgın,
Zalimler şımarık ehliler üzgün,
Yaralı ceylanın gözleri süzgün,
Nerde vicdan yokmu Allah korkusu.

Nasıl olurda evlat babayı tınlamaz,

Yokluk bizi koyar ateşe köze,
Zenginler fakiri getirir dize,
Avazım duyulmaz ne gerek söze,
Hiç kimse yüzüne bakmaz yoksulun.

Bu berbat düzeni böyle bilseydi,

Yeterki o dost bana versin güveni,
Ne farkeder yağlısıyla yavanı,
Ben bilirim beni kalpten seveni,
Gerçek dosta can adarım ölürüm,
Elim kanda olsa yine gelirim.

Yalan makinesi yalan aleti,
Körde olsa keskin keser jileti,
Belli olur insanların laneti,
Yedisinden yetmişine inanmam.

Bilse nankör geçmesi zor srattan,

Akıllı ol aklı kısa fırlama,
İnsanları küçümseyip horlama,
Doğrusu şansını fazla zorlama,
Sen beni dize getiremezsin.

İnsanı tanımaz bakın şu mata,

Hal perişan veren yoktur teselli,
Masum gariblerin durumu belli,
Günler geldi geçti yaş oldu elli,
Zalim dünya sende gönlüm şen değil.

Dostum gül atsada dikeni batar,

Herkes gelip geçecektir oradan,
Ancak bunu bilen Yüce yaradan,
Bizler ise garip kuluz sıradan,
Her şey olur biter vakti gelince.

İlkbaharda bak şu göçmen kuşlara,