Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Dost görünüp düşman olanı,
Bende sevmem böyle insanı,
Beden çeker rezil canı,
Pes doğrusu lanet sana.

Söz verir sözünde durmaz,

Birileri birine kuyruğun sallar,
Herhalde yalaka parmağın ballar,
İşte beni bundan üzer bu haller,
Şahit oldum kuyruk sallar yalaka.

İnsi cinsi değildir hiç akrabası,

Bir tane öküzle iki ineğe,
Mide bulandıran bir kaç sineğe,
Kendin bilmez yanar döner döneğe,
Nasılda aldandım nasıl inandım.

Hediye var dedi geldi kapıya,

Çok konuşsan derler sana gavurdur,
Suskun kalsan zannederler sağırdır,
Ben bilirm taş yerinde ağırdır,
Nedense insanları aklım almıyor.

Şeytanıda geçer şeytandan öte,

Herkes gelip geçecektir oradan,
Ancak bunu bilen Yüce yaradan,
Bizler ise garip kuluz sıradan,
Her şey olur biter vakti gelince.

İlkbaharda bak şu göçmen kuşlara,

Ortalığa söz atar kurcalar beyni,
Böylesi insanlar her yerde aynı,
Utanmaz arlanmaz bükülmez boynu,
Ne dediğini bilmeyen tok söz.

İçindeki şeytan ile avunan,

Kuduz köpek salya saçar,
Yuva yıkar bela açar,
Sıkışınca korkar kaçar,
İki ayaklı kuduz köpek.

Senden ittir seni öven,

Devirmi değişti nesilmi azgın,
Zalimler şımarık ehliler üzgün,
Yaralı ceylanın gözleri süzgün,
Nerde vicdan yokmu Allah korkusu.

Nasıl olurda evlat babayı tınlamaz,

Yokluk bizi koyar ateşe köze,
Zenginler fakiri getirir dize,
Avazım duyulmaz ne gerek söze,
Hiç kimse yüzüne bakmaz yoksulun.

Bu berbat düzeni böyle bilseydi,

Yeterki o dost bana versin güveni,
Ne farkeder yağlısıyla yavanı,
Ben bilirim beni kalpten seveni,
Gerçek dosta can adarım ölürüm,
Elim kanda olsa yine gelirim.