Veysel Sari Şiirleri - Şair Veysel Sari

Yerin yedi kat dibine indik, Çankırı Tuz Mağarası’na,
Zaman durmuştu sanki, hava buz, ortam zifiri zindan.
Dedim ki "Burası bizim gizli sığınağımız olsun,"
Biz ki bu alemde ne kalleşlikler gördük, ne belalar atlattık zamandan.

Ilgaz’ın dumanlı çamları sallanırdı poyrazda,

Taş Mekteb’in gölgesinde akşam olur Çankırı’da,
Yaren meclislerinin o kadim sohbeti başlar içten içe.
Tuz Mağarası’nın derinliğinde saklıdır zaman,
Asırların sessizliği vurur bu çorak toprağın yüzüne.

"Mektebin bacaları" yükselir sazın bam telinden,

Gözlerin denizdir, huzurla dolu hep,
Kalbin bahçemdir, binbir gül kokulu sebep.
Adın fısıltım, ruhuma derinden siner,
Sen dünyamsın benim, ömre değer, bana döner.

Her bakışın bir destan, aşkla yazar,

Yollar bitti diyorlar, haritalar silindi,
Bir yanım uçurum oldu, bir yanım sağır kaya.
Gözlerimin önünde bir hüküm giydirildi,
Ben sığamadım artık ne göğe ne karaya.
Ne yapacağımı bilmeyen bir çocuk gibiyim şimdi,
Ellerini nereye koyacağını bilemeyen o telaşlı çocuk...

Bir karabasan gibi çöker, soluğunu keser birden,
Boğazın düğümlenir, gözlerin sislenir hep derinden.
Sağa sola savrulursun, şafağı beklersin çaresizce,
Uykusuz geceler, yorgun bir beden bırakır geriye sessizce.

Tarifsiz bir ürperti sarar benliğini aniden,

Ömür dediğin dipsiz bir kuyu, içine düşen bilir,
Sırtımda dünya yükü, dağlar üstüme devrilir.
Kelamım kendi derdim, yüreğim kendi yaram,
Dertli bir bülbül gibi, bitmek bilmez o karam.

​Bir çocuktum, hayallerim vardı kuş kanadında,

Bak arkadaş, hayat dediğin üç günlük kısa bir sürgün,
Kimi nefret taşır heybesinde, kimi kederli bir düğün.
Ama öyle bir adam var ki, hani şu "insan" denilen,
Yoluna çıkanın derdini, kendi yarası bilip delinen.

Adı İsmail, soyadı Çelik;

Bak yine gece çöktü şehrin omuzlarına,
Bir sigara yaktım, dumanı dumanına karıştı hasretin.
Sana "Cennet" dedim diye mi bu kadar uzaksın dünyadan?
Yoksa melekler mi kıskandı seni benden, saklıyorlar mı yukarda?

Bilmiyorlar ki; benim alnımdaki yazı sensin,

Yıllar aktı, gözyaşlarım sel oldu,
Ayrılık rüzgârı, kalbimi yordu.
Eşimden ayrıldım, çocuklardan uzak,
Yalnızlık ateşi, içimde bir tuzak.

Annem, babam, kardeşlerim sırt döndü bana,

Hattuşaş’ın taşlarına kazınmış bin yıllık sır,
Çorum’un düzlüğünde Hitit Güneşi gibi parlar hafıza.
Tarihi Saat Kulesi’nin her tık tıkında
Koyunbaba Köprüsü’nden akıp giden Kızılırmak çağlar.
"Çorum’un evleri" türküsü düşer kulaklara gece yarısı,
Alacahöyük’ten çıkan tarihin gölgesi vurur sokaklara.