Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

İnsan sanatla yükselmez ancak insanların duygu ve düşünceleridir insanı yücelten.

Hangi dağ olsan kayboluyorsun ufkunda.
Oysa derin bir duruşsun durulmayan yamacında.
Kapanıyorsun bilmediğin çıkmazlarda.
Ancak bildiğin bir yöne kalpten açılmak için.
Huzura durduğun yerde huzurlu olabilmek gönülden.
En gercek duyuşta, dağılınca ve dağlanınca kalpten.

Bir replikti hayatım, provasız tek sahne.
Belki de buydu duymak istediğim sustuğumda sonsuz alkış.

Oysa yaşamanın dışında ne çok hayatlar vardı ulaşabileceğimiz.
Düşüncemiz değil , yaşadıkça düşüneceğimizdik biz.
Kimine yaşam olurken kayıp zamanın derinliklerinde ,
Yaşam olduklarımızdı çoğu kez zamanda kayıp.
Bildiklerimiz ki ,derinliklerden bildirdiğimiz ve özümüzü sarıyordu düşünce.
Düşünce bazen o ki, kayıp düşünceyle özümüze ulaşıyor susuyorduk derinlemesine.

Bir gözyaşından çok mu önemli geri kalan tüm diğer şeyler?
''Hüzün ki en çok yakışandır insana''
Hüzün ki insan özünü önce düşüncede süzer.
Süzülür düşünce özde,düşündükçe gerçekliğe süzülür gözden.
Allah (c.c) bir insanın yaradılışta ömrüne hüzün kattıysa eğer
insan bilirki her damla düşüncenin mührüdür daima iç sezintiler.

Tüm benliğinle, yaşamışlığınla ve yaşayacaklarınla bir ' gülümseyişsen ' eğer hayatının tümü tebessümündür.
Bir tek tebessüm neler neler anlatır anladın yaşarken.
Bir gülüş içinde büyüdün ve arada ağladın sadece.
Ve sonra ağladıklarına güldün.
Hatta yüzlerine güldün yürekten ağladıklarının.
Bir tek tebessümle büyüdün.

Ne kadar dar açıda bulunduğunuzun önemi yok.
Eğer geniş açıda derin ve sonsuzsa yaşama bakışınız,
Bakışınızın açısı daima sizi geniş ufuklarda tutar.

Eylül bir devrim ayıdır zamanı devralmak için.
Mevsimi devşirir değişim ile yeniden.
Açan çiçekleriyle değil,
Açılan iklimiyle meydan okumasıdır zamana.

Geçip giden rüzgarı susturdum da şehrin şiirini asla!
Güneşi batırdım içimde , güneşten önce doğan ışığı asla!
Gün batmıyor ki güneş batınca yeni güne ışık doğuyor.
Ne zaman doğduğunu hatırlamıyor insan da doğmuş olduğunu hep hatırlıyor ölümüne!
Ölümün beden olduğunu görüyor insan da ,yaşamın ruhta olduğunu hissetmiyor!

Sonsuz hiç bitmeyecek bir dua'da olmak;
Yaşamanın içinden önce kendine kabul olmak,
ve sonra herşeyi kendimiz gibi kabul edeceğimize bir olanaktır.
Allah'ın verdiği ihlasa, ihsana, ilhama, itikada ve irşada bir kabulleniştir dua.
Savrulursan kimsesizliğe eğer, kimsesizlerin kimsesidir kimliğini sana bildiren.