Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Ne çıkar gündüze çıkmasan? Güneş kalbine doğdu ya!
Ne çıkar gökyüzüne ermesen? Eren günyüzüne dokundu ya!
Ne çıkar erişilmez denilse? Erişilmeyen özlemlere erdirdi ya!
Ne çıkar talan,saman edilsen? Düşünce tortusu erimez ya!
Ne çıkar acılarla harman edilsen? Huzura büyüyen alev sönmez ya!
...Ne çıkar iğreti söz denildiğinde? Cümlede sözden öte özsün ya!

Aklımın dur dediği yerlerde saflık timsaline rastladım.
Ki o, en görkemli hazineyi sunuyordu şuursuzluğuma.
Şuursuz saf bir akılla anlam idraki yansıyordu kalpten.

İnsan ne kadar karanlıkta kalırsa kalsın;
Ruhuyla görebiliyorsa eğer, duyuşuna mutlaka ışık yansır.
Çünkü bir insanın ruhu ne kadar aydınlıksa, etrafında bir o kadar karanlık vardır.

Allah şah damarımızdan daha yakındır bize. Yılan sokup zehirlese yılan yılandır yine. Şah damarımıza hayatı veren Allahtır. Can eksilir mi zehirden damarında varsa panzehir?

Şüphesiz ki dünya perde boyutudur.
Şüphesiz ki sen düşüncelerinde sonsuzsundur.
Düşüncelerine sarıl, perdeyi arala...

Bir şiir yansıttığında geceyi, gece şiirle aydınlanır. Rivayet gerçektir bilen için, gecenin içinden güne ulaşılır.

Yazılan herşey gerçekliğiyle yaşayacaktır.
Çünkü yaşam bir yazıdan ibarettir.
Bir 'ol ' emrine hitaben işlenen oluşumda
kalpten bir olgu bulabilmektir kendinde.
Derin bir manaya bırakmak kendini
anlayabilmektir içten içe.

Herşeyinizi almalarına izin verin.
Kimliğinizi,sesinizi, sözünüzü,malınızı mülkünüzü gerekirse tüm ömrünüzü.
Ancak öz mutluluğunuzu asla!
Çünkü öz mutluluk olmadığında artık hiçbir kimlik giydirilemez üzerinize.
Hiçbir söz anlatamaz ve hiçbir ses dile getiremez olur sizi.

İnsan sonsuz bir yoldur yollar yürünür yürümeli yol alan.
Düşünceye yol alan düşüncenin yolu olur.
Düşüncenin içinden ulaşmak kendine,yaşamın içinden vardığın değil,
öz varlığın zirvesidir.

İnsanın öz varlığı, tüm dünya hazinelerinden üstündür.