Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Tutsaklığı düşüncelerine zincir vuranlar yaşar özgürlüğü ise ruhuna kanat takanlar.
Ancak gün olur ki bir an düşüncesiz kalmak gerçek özgürlüğü tutsaklaştırmaz. O anki yeni bir düşüncenin varolmasıdır ve zamandır kırılır zincir, özgürlüktür yeniden kendini yaşayan.

Hayatta dile getirilemeyecek hiçbirşey yoktur.
Yeter ki yürekten duyulabilsin.
Herşey bir anlatımda anlam bulurken görüşümüzden ise mana kazanır.
Çoğu kez olumsuzluklarda bulunabiliriz ancak olumlu düşünmek,
olağanüstülüğü oluşturabilmektir.
Özgürlüğün türküsü kendine tutsak kalmadan duyulabilir mi?

İnsan, insanlığın gözlerine baktığında bir yaşam görecek.
Yaşam biraz göreceli, bir görüşünden bin nefes duyacak.
Duyuşu, görüşünden derin olduğunda bir solukta kendini bulacak.
Bir andır yaşam, ve bir duyuş anı görebildiklerinin ötesinden.
Çoğu kez kendidir görmediği gözünün içinden akan yaş zaman.
Zamanın görebildiklerini yaşar gibi akar tüm görülenler.

Özgürlüğün büyük olmalı ki aşabilmelisin düşünceyi.
Bir düşünce dahi tutsaklıktır düşünmeye.
Özgürlüğün, düşüncelerinden büyük olmalı.
Düşünceler, özgürlüğün büyüklüğünden özgürleşebilir ancak.

Özgürlük ruhumuza sürülen bir duyuştur.
Ruhumuz aydınlıktaysa özgürüz gerisi bir loş ışıktır görülen.

Baktığında gördüğün değil,görüşüne ses olandır gerçek görüntü.
Sesin, sükut veya duyulur olması değil, duyuşuna yürekten ses olandır kalpten duyulan.

Hayatta pek çok insan birbirini kırabilir.
Ancak çok az insan düşüncede dahi olsa yüreğinden birbirine can verir.

Yaşanılan hayat değil,yaşattıklarımızdır.
Unutmak zamanın çarkı, hatırlamak zamanın son anıdır.

Düşüncemi bir su tanesine bıraktığımda,
akıp giden düşüncelerimin bambaşka bir akımda an bildim zamanı.
Var olmaktan çok varabilmek için meçhullere.
Bir nehir telaşında hiç gibi bir o kadar yaşam olana dek.
Kimi zaman en belirgin an'a düştü düşüncelerim.
Tek bir kar tanesi nasıl oluşuyorsa çözümsüz buzullara,

Günün ilk ışıklarında günyüzüne baktığında,henüz aydınlanmamıştır zaman.
Aynı anda duruyordur ışık ve mekan.
Tüm gün yaşamıştır insan ve günyüzünden öte iç yüzüne dönük.
Ne kadar sessizse yaşam, o kadar bir hareketlilik içinde.
Ve belirsizce bir an benliğinde,kalpten duyabilmenin etkisinde
ses olabilinceye dek susar düşüncelerinde.