Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Güneş, ne yüce hükümdür güne!
Biterken ardında zaman,
Ardından biter yeniden yeni gün...

Bir çığır aştık içimizde ve ne varsa bize ait değerleri kaybolmadan düzenledik.
Tozlu rafları severdik en çok zaten.
Bazen kendimizden uzak kalırdık hayata yakın.
Hayata yaklaştıkça, kendimize daha fazla yaklaşırdık raflardan.
Uzun zaman okunmamış en değerli kitabımız bizim hayatlarımızdı.
Bu yüzden tozlarımızı dahi silmeye kıyamazdık içimizden.

Suyun berraklığında saklıdır içten bir karartı.
Ve tüm karartıda saklıdır tüm yaşamın berraklığı.
Düşüncenin siyahındadır en ulaşılmaz ufuklar.
Ancak ufkun aydınlığıdır tüm düşünceyi aydınlatan!

Kalbin aydınlığından ancak düşüncenin yansımasına ulaşılır.
Her ne kadar aydınlıkta olsada insan,
bu gerçek bilince ulaşmak anlamında değildir.
Karanlık,anlık bir sureti geçiştir ve bilinmez dış bir yansımanın gölgesi daima yaşamın şeklidir.
İnsan kendi varlığına baktığında dahi nice gölgeleri vardır.
Oysa kendi varoluşunun yansımasıdır en yüce ışıktan yansıyan karartılar.

Ne yıldızı yıldız bildim ne ağacı ağaç nede toprağı toprak.
Onlar bana kendini bildirmedikçe.

İnsanın özü ne kadar doğruysa, sözüde o kadar ünlem oluşturur.
Öz bir duyguyu öz bir duyuşla yansıtmak içindir o.

Sizin dışınızdada akar gözyaşınız.
Nasıl ki baktığınız yön dışındada varsa gözleriniz.
Gözyaşıda dışa akar yönelmek ve sadece sizi
kalbe içe yöneltmek için.

Söz ile neleri ifade edebileceğiniz değil,
Öz bir ifadede bir ifadesizlik halinde
bin bir ima ifade edebilmek,
binlerce hal lisan tercümesinden üstündür.
Kalpten bir hal eki olmak sözcükleri daima zamansız yaşayabilmektir.

İyiliğe yönelmek, insanın önce kendi kalbine eğilişi,eğilimidir.
Oysa kötülük sadece kendinden kalpten bir eğilimdir.

İnsanın ham maddesi topraktır ya hani.
Ne ele avuca sığmaz bir dokunuştayız.
Savursan bir toz dokunsan bir yapıyız.
Baktığında derin suskunluk, bağrında nice
lavlar taşırız.
Ancak yalnızca rahmetin tek damlasına susarız.