Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Yaşamı bir yol olarak düşünün ve kendinizi bir yolcu.
Ne ümitsiz temkinli yürüyün nede gözü kapalı koşun.
Siz sadece ilk adımı kendinize yürümek için değil,kalpten yol alabilmek ve yol katabilmek için varsınız.
Ve bırakın herşey kendiliğinden yoluna girecektir...

İnsan gökkuşağı gibidir.
Kuşanırsa içindeki tüm renkleri,
kendinden yansıyan en güzel bakış açısı oluşturur yaşama.
Yaşam, rengine kendi içinden bürünür.

Eyy en duru,arı ve saf ateşten en kara dumanlar
çıkaran Allah'ım.!
İçimizde ki öz kor için için işlenirken,
ifade edememekte sönmeyen yakarışlarımız.
Yanışlarımız olmasın hiç savrulmak için yanılgılara!
Yanalım belki arz gibi içten ancak hiç yanılmayalım.

Suskunluğun özünü anladığınızda konuşmak içsel bir bakış olur.
Çünkü o an daima kalpten duymaya susar insan.

Ne tam şimdi olduğumuz yerdeyiz.
Nede orada biryerde bedenimiz.
Sabitlerken duruşumuz kök salar gibi bizi.
Düşüncemiz aşıyordu durdurulmaz benliğimizi.
Şimdi ne kazanılmış bin yıllık cennet şehrindeyiz.
Nede hakların Hakka vardığı aşk şeceresindeyiz.

İnsan düşüncelerinin gerçekliği kadar
bir içtenliğe varır.
Bu ise dış bir yansımaya ulaşır.
Yürekten bir bakış ile gerçekliğe varolduğunuzda
aslında varolan gerçeklik dışında henüz erişilmemesidir gerçekliğe.
Bu derin ayrıntıda yaşam kimine aykırı, kimini ayrıştırır.

Sizde daima bir sorun görenler sizin yaşama karşı sorumlu olduğunuzu bilmeyenlerdir.
Sorun şu ki; yaşamın verdiği cevapları yaşayabilmektir içsel sorumluluk.

Kim düşmez ki kendinden bir ayrılığa?
Kim bulmuş ki tam bir hücresinde kendini?
Dağılınca yaşamaya isyanlar,
Bir hareketlilik kendinden öte başlar.
Nice düşünce ahenginde buluşuyorsa mevsim,
Bazen kalır insan zaman arasında.

Kalb nur'u,nasıl ruhun aydınlıklarından beliriyorsa,
yaşama yansıyan aydınlıklarda kalb nurunun içinden yalnızca yaşama beliren gölgelerdir.
Kalbinizin saflığını Allah'ın ihsan ettiği bir nurla görmek;
kendinizi tüm göremediğiniz şeylerde yürekten saf dışı edebilmektir..
Çünkü yürekten bakmak, yok olmaktır öz varlık için özde bir varoluşa varolabilmek ve varabilmek için varlığına.

Aynı duyuşu duymak,duymayı duyumsamak.
Duyumsamayı duyurabilmek ve duyurabilmeye susabilmek,
Susabilmeye ses olmak ve ses olmaya derin anlam katmak.
Anlamak,anlamaya zaman bulmak.
Zamanla mana olmak ve yeniden duyuş olmaktır insan.
Hal böyle derin algıda ve izahta nasıl kalmaz ki insan telaffuzsuz?