Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Misalen gölgem ben değildir gerçekte.
Ancak ben gölgeyim hakikatime.
Neden diyorum ışık sadrımda gizli?
Kalem biliyor mu ki yaprakların gölgesinde can gizli!

Gerçekliğe gölge düşebilir ancak bu gerçekliği gölgelemez.
Unutulmamalıdır ki ağaç gölgelik verir ancak gölgede degildir..

Felsefesi doğru yol olanın, yolu uçsuz bucaksızdır.
Çünkü yol dahi önüne yol katar..
Felsefeci hiçbir yola gelmez ancak sınırsız yol kateder ve daima içten bir yol bulur ve yol açar..!

Yücelerde öyle bir huzur vardır ki;
O yalnızca kalbin kürsüsüdür.
Kalbin hakkı o gün yalnızca hakikatte
Haktan bir hakka varacaktır.
Bazen yazmak ve anlatmak,
Yalnızca aç olan birine leziz yemek anlatmak gibidir.

Bir an gözgöze geldiğimizde bıraktı aşk'ı bakışlarıma.
Duyabildiğim ilahi aşk'a bir dokunduk kalpten.
Görüşlerim yetersiz kaldığında, görünen olmuştum gözlediğimden.
Şimdi buyüzden gözlerim, bir sukunette derin duyuş.
Ve görüşlerimden değil,içsel görünüşlerde derin duyuş olduğundan yaşama gözlerim sükut.

Ben beni bilmeseydim sema ellerinde;
toprak olmadan önce, toz olurdum şimdi ki suretimde!
Şimdi toprağa basıyorsak eğer, yarın gökyüzü ayaklarımızın altında olacağı içindir.
Yar yüzüne sevdalandığımızdan buyana
Yer yüzünde gönülden yer aldık biz.

Tüm ömrü zamanı an bilenler,ansızın tükenirler an be anı yaşamak için.

Yaradılışın sırrı kalpten yare dönmekle
yar olmak yaradandan bir iz ile
bir yarda ve yaşamda yaren olmaktan geçer.

Henüz büyümeden duyduğun
zaman geceydi bir masalda.
Ay büğürken zamana
Sen ay'a doğardın gece için.
Ne kadar ışığın varsa içinde yanarsın serin serin.
Ve mekana tutulurdu zaman.

İnsan neyse odur varoluş birdir.
Kendi varoluşuna erebilmek, birçok şey içinden, insanın kendi özünden bir bütün olabilmesidir.
Nasıl bir ağaç kendinden yüzlerce meyve oluşturuyorsa
ağacın kendisine de meyvenin kendisidir denemez.
Kalbinizde ki tüm iç zenginliğiniz, coşkunuz ve tüm oluşturduğunuz güzel şeyler, sizin özünüzdür.
Ancak özüne ait olmak, kendinden öte bir öz varlığa varolmaktır ki;