Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

İki damla gözyaşı cehennem ateşini söndürür belki
ancak dumanını gizleyemez!
Buyüzden kalpten bir dua; rahmet kapısının halkasıdır.
Ancak kalbi olmayanlar o dumanda duasız ve soluksuz kalmaya mahkumdur.

Gerçekliğe bir olabilmenin bir huzuru vardır.
Olmuştur gerçeklik hem birdenbire.
Şimdi bütünlerken zaman henüz olabilmeye,
oluşumlarda bambaşka 'bir oluş' vardır oldurabilmek için öz birliğine.
Kalp birliğinin bütünlüğüdür daima olan ve olacak olan herşeyde.

Göz herzaman göremeyebilir.
Çünkü görmek, görecelidir.
Göz kalpten bir idrak ile görebildiği ölçüde gözdür,görüştür.
Aksi halde bir görünüştür görüntüde.
Her gönül, gözler gözetir gözlemlediğini.
Ancak her göz, bir gönüle giremez gönülden görümseyemez.

Yaşamda her insan kendi kalbinin duyuşlarını aralar.
Size gerçek bir huzur katan ise duyuşlarınızın aralanmasıdır
kalbinize.

Kendimizi dinlediğimiz yerdi orası.
Kendimizi anladığımız yer bizim içimizdeydi.
Kendimizi dinlerdik ve dinlerken her nefesimiz hayata değerdi.
Hayatın nefesi ise esinti. Bizim her nefesimiz esintinin etkisinde olurdu. Kendimizi dinlerken,hayat kendini hissettirirdi.
Nefes alırdık aynı anda.
Hayatın tüm zamanı bizim an'larımızdı.

Kendiyle barışık olanlar daima barıştan yanadır.
Kendiyle karışık olanlar ise kargaşa, karşıtlık ve karışıklıktan yanadır.

Aşk sofrasından asla aç kalkılmaz. Çünkü kalpten muhabbettir doyuma ve ruhun doygunluğuna ulaştıran.

Bir çiçeğin hüznünde irkilirse gözyaşınız rahmet kokusu duyulur kendi topraklarınızdan.
İçten bir gülümsemeye dönerse bir çiğ damlası işte o an iklimi sizsiniz hayatınızın.
Anlıyorum simdi; Mevla'nın dikenli gülleri ne cok sevişini.
Anlıyorum şimdi yalnız bülbülün bilinmez o bilinir nakarat'i namesini.
Anlıyorum şimdi düşmandan gelen taş degilde dosttan atılan gül yaralar.
Kalp ağlarken dosta gülümsemektir şiir kimsesiz...

Hem bir heceyiz biz.
hem bir haceyiz biz.
Hem bir hederiz biz.
hem bir hacetiz biz.
Hem bir aczde müsterih.
Hem acze müsterihiz biz.

Ağzıyla konuşanları çok dinledim.
Bazende kulağıma dinletmedim.
Ancak yürekten konuşanlara daima kalbimle baktım.
Buyüzden yürekten duyduklarıma bir göz ve görüş ekledim.
Ve ne kadar kapalıda olsa göz, iç ses ve duyuş idrak oluyordu samimiyetin duyuşunda anlaşılan.