Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Süzüyordu ışığını yağmur tanesinden güneş.
Süzülüyordu ışık tek tanede gerçekliğin rengi ile.
Sezebiliyordu tek damla yağsa binlerce güneş.
Serzeniş bütünlüğün iklimi ıslaklığı kendinden.
Sezgisi ışığın varolmak yaşama biraz nemli.
Serinlik en yakıcı kor gerçeklik adına.

sahnedesindir.
Ama nerede?
Yaşamın hangi sahnesidir?
Diye sorgulamadan ordasındır.
Kendinde.
Hayatın içinde bir sahnedir insan.

Şiir kalbimizin derinliğinden yüzeysel bir akış hayattır dışa yansıyan.
Kimliğimizi birbirimizden anlamaya, söz olmaya ışık yansıtandır şiir.
Kimliksizdir gerçek şiir kimliği yalnızca sevgidir ve duyduğun an belirir.
Sevginin sen değil, ben değil biz halidir şiir.
Şiir iklimdir. Aynı havayı solumak için tek kalpten yansıtan nefestir.
Şimdinin değil, sonsuzluğun şimdisidir şiir.

Geçmişin en gerçek söylemleri şimdinin daimasıdır.

Her insan ruhunda sevgiyle vardır.
İnsan kendine ve yaşama öz bir sevgiyle tamamlanır.
Sevgi koşulsuz olarak insana gelir.
Bazen kalpten bir bakışın içinde
bakışlarınıza sevgiyi yansıtan
nice duygular vardır ki duyabildikçe anlaşılmaya aittir.

Sevmek bir eylemdir, anlaşılmak varolmaktır tüm herşeye sevgiye ve bilince.

Sevgi illa bire bir eklediğin değil,
en sevgili ne oldurduysa, içini nasıl doldurduysa odur sevgi olan.
Tüm yanlışların içinden doğru bakabilmektir sevgi.
Sevgiyi bazen,sevginin içinden görüp hissedebilmektir.
Yaşama sevgiyle bakabilmek, bizi gerçek bir duyuşta bütünler.
Ve sevgi daima en gerçekliğe dirilir.

Şiir gerçek yürek buluşması, şiir aynasıdır yüreğin.
Anlarsın ki o an tüm büyük şairlerin yüreği birdir.
Ve yansıttıkları, yaşadıkları ve yaşattıkları büyük yürek işidir.
Şiiri anlamak için, şair olmanıza gerek yok.
Tek bir dizeyi yürekten okuyun yeterlidir.
Okuduğunuz dizenin gerçekliği yine sizin yüreğinizde ki sestir.

Yaşamın içinde tek varlığımız, varlığımızda bin bir yaşayışlar var.

Henüz yazılmamış bir şiir, düşüncede duyuş gibi bilinen.

Şiir bildiğinde kendini, yaşam öyle bilinir içinden.

Hiçbir kelime boşlukta yok olmak için varolmadı. Kelimeler,düşüncemizde yokluktu.
Düşüncenin varolduğu andan ,varolmak için ve içimizden varlığa oluşandı düşüncenin oluşturduğu sözlerimiz.
Hiçbirimiz yoktuk, yokluktan geldiğimiz gibi ,sözlerimizle aynı anda hayata varolduk.
Daima varolan, kelimelerden varolduk tek varlığa.
Kendimizi okurken çoğu kez kaybolduk yada tamamen bambaşka kendi içimizde varolduk.