Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

İnsan ilim harflerini öğrenmeye geçmeden önce
kendi ilminin harflerini bulsa
tüm kalbini gerçek bir duyuşla ezberler.
Oysa en zor ezberlenen şeydir kalp.
Orada nice yarım kalmış sözcükler,
nice susan heceler vardır.

Zamanı vardır herşeyin.
Zaman çok şey alır. Geçmeyen aşk sonsuzluğun adıdır.
Herşey geçer. Zamanda sonsuzluğa gider.
Zamanında bu gerçeklikte bir sonu vardır.
Zaman durur içimizde sonsuz aşk kalır.

Bir gündüze gözlerimizi açtığımız an
nasıl aydınlıklar doğuyorsa içimize,
Bir geceyede gözlerimizi kapadığımız an,
dolmaz karanlıklar içimize.

Kendine gitmeli.
Kendine gittiğinde,
başlar en haklı yolculuk.
Kendine varolmalı yol olmalı insan.
Ulaştırmalı ve ulaşabilmeli.
Ulaştıran olmalı kendinden.

Bir hedefe varmak önemli değil, önemli olan hedefin daima varolmasıdır.
Vardığınız hedef sizinle varolursa o zaman zaten hedefin kendisi olursunuz.
Oysa sizin bir hedefe varmaksızın var oluşunuz asıl hedefi oluşturmak için vardır.
Çünkü kendinizde ki sınırsızlık, hiçbir hedef tanımaz ve oluşturamaz.

İnsanlar yaşarken tutsak ölürken özgürdürler.
Çünkü yaşamın sınırlarından çıkıp sınırsızlığa ulaşırlar.

Sonsuz özgürlük yürekte duyulabilseydi eğer zincirlenmezdi dünyaya esir kalpler..

İnsanlığı seçeriz içimizden
Yeniden dokunduğumuz için kendimize,
kendimize şuanın dışında hiçbirşeyin dokunmasına izin vermemeyi seçeriz.
Yaşamanın döngüsünü hissettiğimizden,
kendi öngörülerimizin içimizde dönmesini isteriz.

Beden yittiğinde sanma yok oluyorsun
Güneşte battığında biten gölgedir.
Oysa varlığın; sonsuz varolan güneştir.

Karlar gibi bembeyaz olsa,
tertemiz nur olsa herşey o zaman hayatın anlamı olmaz.
Ateşin, güneşin, yağmurların hüznü olmaz ebedi mevsime ulaşmak için.
Hayatın anlamı; fırtına olacak, yağmurlar ağlayacak,karlarla kaplanacak heryer.
Kendi değerimize ulaştığımızda o gün güneş doğacak.
Heryer karla kaplı olsada sonsuzluğun güneşi hepsini eritir.