Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Düşüncemiz yol, kalbimiz ise yöndür.
Yolsuz kaldığımızda ancak daim yönle bir yol buluruz en içten.

Tüm kalplerin içini bilen yalnızca Allah'tır.
Kalbi yaratan Allah tüm gerçekliği mutlaka en gerçekliğe ulaştıracaktır.
Dünyaya ait hiçbir gerçek yoktur, kendi yüreğinin ulaştırdıklarının dışında.
Yüreğinle duyabileceğin kadardır daima ulaşacakların.

Daima varolan göz ile değil gönül gözü ile dirilir.
Ve kalp dile geldiğinde, konuşmuyor yürekten bakışıyor olacağız.

Hayatta yükseldiğiniz an, yüreğinizin sesinden kaynaklanır.
Duyduğunuz an aşağılarda olmayın.
Aşağılar hep aşağı çeker.
Oysa insan öz bir yücelişe aittir.
Değerler yerle bir olmasaydı,
kim bilebilirdi ki asıl değerin yüksekliğini?

Bir hükümle değişir düşünceler, mutlak o değişimleri değiştirendir.

İnsana derin tesir ve tecelli edecek tek söz;
Ruhuna işlenen, Allah'ın (c.c) tesellisidir.

Ne kadar gerçekse görülen, henüz duyup tadmadıkça, gerçek dışıdır o.
Ne kadar diriyse şimdi bilinen,
bilmediklerine henüz dirilmiştir yitikliğinden.
Ne kadar canlıysa bir renk, daima dirilikten varolduğunda yaşama canlanmak renk katmak içindir.

Tazeliği ve diriliği ruhumuzda hissettikçe, kuruyan yaprakları görmek etki etmeyecektir bakışımıza.
Çünkü ruhumuzla dokunmak, duyabilmektir kalpten dirilmeyi.

Ben beni gördüğümde değil,
gördüğümde beni bensiz gören ile, kendime bir görünüş oldum.
Oysa gördüm ki, görünüş olmak kendinden hiçbirşey görmeksizin
derin bir görüş oluşturabiliyordu ufkun...

Düşünce bir yaşam ise,düşünce kendini içinde yenileyendir.
Düşünen ise, derin düşünceden yaşama daima yenilenendir.